1তাতে নামাথীয়া চোফৰে উত্তৰ দিলে আৰু ক’লে,
2ইমান অধিক কথাৰ নো উত্তৰ দিয়া নাযায় নে?
3তোমাৰ বলকনিয়ে জানো মানুহক নিমাত কৰিব?
4কিয়নো তুমি কৈছা, “মোৰ মত ঠিক,
5কিন্তু অস, ঈশ্বৰে অনুগ্ৰহ কৰি কথা কোৱা হলে,
6জ্ঞানৰ নিগূঢ় বিষয় প্ৰকাশ কৰিলে,
7তুমি অনুসন্ধান কৰি ঈশ্বৰৰ তত্ত্ব পাব পাৰা নে?
8সেয়ে আকশ-মণ্ডলৰ নিচিনা ওখ; তুমি কি কৰিব পাৰা?
9তাৰ পৰিমাণ পৃথিবীতকৈয়ো দীঘল,
10তেওঁ যদি পোনে পোনে আহে আৰু কোনোবা এজনক যদি আটক কৰি থয়, আৰু বিচাৰ-সভা পাতে,
11কিয়নো তেওঁ দুষ্ট লোকক জানে,
12কিন্তু অসাৰ মানুহ জ্ঞনশূন্য,
13তুমি যদি নিজৰ মন শুদ্ধ কৰা,
14কিন্তু হাতত অধৰ্ম থাকিলে, তাক দূৰ কৰা,
15তেন্তে তুমি অৱশ্যে নিষ্কলঙ্ক মুখ তুলিব পাৰিবা;
16কিয়নো তোমাৰ দুখ তুমি পাহৰি যাবা,
17তোমাৰ জীৱন দুপৰীয়াতকৈ নিৰ্ম্মল হ’ব,
18আশা থকা কাৰণে তুমি সাহিয়াল হবা;
19তুমি শোওঁতে কোনেও তোমাক ভয় নেদেখুৱাব;