1তেতিয়া তৈমনীয়া ইলীফজে পুনৰ উত্তৰ দি ক’লে,
2জ্ঞানৱানে জানো অনৰ্থক জ্ঞানেৰে উত্তৰ দিয়ে,
3সি জানো নিস্ফল কথাৰে যুক্তি দেখুৱায়,
4এনে কি, তুমি ঈশ্বৰ ভয়কো ত্যাগ কৰিছা,
5কিয়নো তোমাৰ মুখেই তোমাৰ অপৰাধ প্ৰকাশ কৰিছে,
6তোমাৰ মুখেই তোমাক দোষী কৰিছে, মই কৰা নাই;
7মনুষ্য জাতিৰ মাজত তুমি প্ৰথমে জন্ম পোৱা নে?
8তুমি ঈশ্বৰৰ সভাত মন্ত্ৰণা শুনিছিলা নে?
9তুমি নো আমি নজনা কথা কি জানা?
10আমাৰ মাজত বেছি বয়সীয়া আৰু পকা চুলিয়াও আছে;
11ঈশ্বৰৰ শান্তনা-বাক্যবোৰ তোমাৰ জ্ঞানত অতি ক্ষুদ্ৰ নে?
12তুমি যে ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে জ্বলি উঠিছা,
13তোমাৰ মনক নো কিহে এনেকৈ বিপথলৈ নিয়ে?
14মৰ্ত্ত্য নো কি যে, তেওঁ শুচি হ’ব পাৰে?
15চোৱা, তেওঁ নিজৰ পবিত্ৰবিলাকতো বিশ্বাস নকৰে,
16তেনেহলে কেনেকৈ ঘৃণনীয় আৰু দুর্নীতিগ্ৰস্ত,
17মই তোমাক দেখিছোঁ, মোৰ কথা শুনা;
18যিসকলৰ হাতত দেশ শোধাই দিয়া হৈছিল,
19জ্ঞানী সকলে তেওঁলোকৰ এনেকুৱা পিতৃসকলৰ পৰা শুনি,
20দুষ্টই নিজৰ জীৱনৰ সকলো দিনত ক্লেশ পায়,
21ভয়ৰ শব্দ তাৰ কাণত থাকে;
22সি কেতিয়াও নাভাবে, সি যে আন্ধাৰৰ পৰা উলটি আহিব,
23সি আহাৰৰ নিমিত্তে ভ্ৰমন কৰি কয়, ‘ক’ত আছে?’
24ক্লেশ আৰু মনৰ তাপে তাক ভয় দেখুৱায়;
25কাৰণ সি ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে হাত মেলিলে,
26এইদৰে পাপীলোক ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে অনমনীয় হয়,
27এইটো সত্য যে, সি চৰ্বিৰে নিজৰ মুখ নোদোকা কৰিলে,
28আৰু সি জনশূণ্য নগৰত বাস কৰিলে;
29সি ধনী নহব, আৰু তাৰ সম্পত্তি নাথাকিব;
30সি আন্ধাৰৰ পৰা সাৰিব নোৱাৰিব;
31সি ভ্ৰান্ত হৈ অসাৰতাত বিশ্বাস নকৰক;
32তাৰ দিন নৌ হওঁতেই সেয়ে তালৈ সিদ্ধ হ’ব,
33সি দ্ৰাক্ষালতাৰ নিচিনাকৈ নিজৰ আপইতা গুটি সৰাব,
34কিয়নো অধৰ্মিবোৰৰ সমাজ বন্ধ্যা হ’ব,