1মোৰ উশাহ বিকৃত হৈছে, মোৰ দিনৰ অন্ত পৰিছে;
2নিশ্চয়ে ঠাট্টা কৰোঁতাবোৰ মোৰ ওচৰত আছে,
3বিনয় কৰোঁ, তুমি মোৰ নিৰ্দ্দোষীতা প্ৰকাশ কৰাৰ এটা চিন থোৱা;
4কিয়নো তুমি এওঁলোকৰ চিত্ত জ্ঞানৰ পৰা আঁৰ কৰিছা;
5যিকোনোৱে নিজ বন্ধুক লুটদ্ৰব্য স্বৰূপে সমৰ্পণ কৰে,
6তেওঁ মোক লোকসকলৰ আগত দৃষ্টান্ত কৰিলে;
7মনৰ বেজাৰত মোৰ চকু নিস্তেজ হ’ল,
8ইয়াতে সৰল আচৰণ কৰোঁতাবোৰে আচৰিত মানিব,
9তথাপি ধাৰ্মিকে নিজ পথত চলি থাকিব;
10কিন্তু আহাঁ, তোমালোক সকলোৱে পুনৰায় আৰম্ভ কৰা;
11মোৰ দিন কেইটা গ’ল, মোৰ অভিপ্ৰায় শেষ হৈছে,
12সেই মানুহবোৰ বিদ্ৰূপকাৰী, সিহঁতে ৰাতিক দিনলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে,
13যদি চিয়োলেই মোৰ ঘৰ হ’ব বুলি মই অপেক্ষা কৰিছোঁ,
14যদি মই গাতক মোৰ পিতৃ,
15তেনেহ’লে মোৰ আশা ক’ত?