1পাছত ইয়োবে পুনৰায় কথা উত্থাপন কৰি ক’লে,
2যি ঈশ্বৰে মোৰ বিচাৰ অগ্ৰাহ্য কৰিলে,
3কিয়নো এতিয়াও নিশ্বাস-প্ৰশ্বাস মোত সম্পূৰ্ণৰূপে আছে,
4মোৰ ওঁঠে অধৰ্ম কথা কেতিয়াও নকয়,
5মই যে তোমালোকৰ কথা স্বৰূপ বুলি স্বীকাৰ কৰিম,
6মোৰ ধাৰ্মিকতা মই ধৰি ৰাখিম, এৰি নিদিম;
7মোৰ শত্ৰূ দুৰ্জনৰ দৰে হওক,
8কিয়নো, যেতিয়া অধৰ্মিৰ প্ৰাণ ঈশ্বৰে হৰণ কৰি নিব,
9তাৰ সঙ্কট ঘটিলে,
10সি জানো সৰ্ব্বশক্তিমান জনাত আনন্দ পায়?
11ঈশ্বৰে কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰে,
12চোৱা, তোমালোক সকলোৱেই দেখিলা;
13দুৰ্জন লোকে ঈশ্বৰৰ পৰা যি ভাগ পায়,
14তাৰ পো-নাতি বাঢ়িলে তৰোৱালৰ নিমিত্তেহে বাঢ়ে,
15তাৰ অৱশিষ্টবোৰক মহামাৰীৰ দ্ধাৰাই পুতি থুৱা যাব,
16যদি সি ধুলিৰ নিচিনাকৈ ৰূপ দ’মায়,
17তেন্তে যুগুত কৰক, কিন্তু ধাৰ্মিক লোকেহে পিন্ধিব,
18সি নিজৰ ঘৰ পোকৰ দৰে সাজে,
19সি ধনী হৈ শুব, কিন্তু তাক মৈদাম দিয়া নাযাব;
20নানা ত্ৰাসে তাক ঢল পানীৰ দৰে আক্ৰণ কৰে।
21পূবৰ বতাহে তাক তুলি নি স্থানান্তৰ কৰে,
22কিয়নো ঈশ্বৰে দয়া নকৰি তালৈ কাঁড় মাৰি থাকিব,