1“এতিয়া মাতাচোন, কোনোবাই তোমাক উত্তৰ দিব নে?
2কিয়নো মনৰ বেজাৰে অজ্ঞানক বধ কৰে,
3মই নিজে অজ্ঞানক শিপা ধৰা দেখিলোঁ,
4তাৰ সন্তান সকলক ৰক্ষা কৰিবলৈ কোনো নাথাকিল,
5ক্ষুধাতুৰ লোকে তাৰ শস্য খাই পেলালে,
6কিয়নো অমঙ্গল ধুলিৰ পৰা উৎপন্ন নহয়,
7কিন্তু জুইৰ ফিৰিঙটি যেনেকৈ ওপৰলৈ উড়ে,
8কিন্তু মই হোৱা হ’লে ঈশ্বৰলৈ ঘূৰি গলোঁহেতেন,
9অনুসন্ধান কৰিব নোৱাৰা মহৎ কৰ্মও তেওঁ কৰে;
10তেওঁ পৃথিৱীৰ ওপৰত বৃষ্টি বৰষায়,
11তেওঁ নীহলোকক ওখ কৰে,
12তেওঁ ধূৰ্তবোৰৰ কল্পনা ব্যৰ্থ কৰে;
13তেওঁ জ্ঞানীলোকক সিহঁতৰ নিজৰ চতুৰতাত ধৰে;
14সিহঁতে দিনতেই আন্ধাৰক লগ পায়,
15কিন্তু তেওঁ সিহঁতৰ মুখৰূপ তৰোৱালৰ পৰা,
16এইদৰে দীনহীনে আশা পায়,
17চোৱা, যি মানুহক ঈশ্বৰে শুধৰায়, সেই মানুহ ধন্য;
18কিয়নো তেওঁ ঘা লগায়, আৰু তাক বান্ধে;
19তেওঁ ছয় সঙ্কটৰ পৰা তোমাক উদ্ধাৰ কৰিব;
20তেওঁ আকালত মৃত্যুৰ পৰা তোমাক মুক্ত কৰিব,
21তুমি জিভাস্বৰূপ চাবুকৰ কোবৰ পৰা লুকাই থাকিবা;
22বিনাশ আৰু দুৰ্ভিক্ষক দেখা পালে তুমি হাঁহিবা,
23কিয়নো পথাৰৰ শিলবোৰৰ লগত তোমাৰ সন্ধি হ’ব,
24তাতে তোমাৰ তম্বু যে কুশলে আছে, সেই বিষয়ে তুমি জানিবলৈ পাবা,
25তোমাৰ সন্তান-সন্ততি যে অধিক হ’ব,
26ডাঙৰি যেনেকৈ উচিত সময়ত লৈ যোৱা হয়,