1গগণ-মণ্ডলে ঈশ্বৰৰ মহিমা প্ৰকাশ কৰে;
2দিনৰ পাছত দিন সেইবোৰৰ পৰা কথা ওলাই আহে;
3কিন্তু তাৰ কোনো কথা নাই, কোনো ভাষা নাই;
4তথাপিও সেইবোৰৰ মাত সমগ্র পৃথিবীতে বিয়পি যায়;
5সূৰ্যই দৰাৰ দৰে নিজৰ শোৱনি কোঁঠাৰ পৰা ওলাই আহে;
6সেয়ে আকাশৰ এটা মূৰত উদয় হৈ ঘূৰি তাৰ সিটো মূৰ পায়গৈ;
7যিহোৱাৰ ব্যৱস্থা সিদ্ধ, সেয়ে মানুহৰ প্ৰাণক জগাই তোলে;
8যিহোৱাৰ আদেশবোৰ যথাৰ্থ, সেয়ে মানুহৰ হৃদয়ত আনন্দ দান কৰে;
9যিহোৱা বিষয়ক যি ভয়, সেয়ে শুচি আৰু চিৰস্থায়ী;
10সেইবোৰ সোণতকৈ, এনেকি নিভাঁজ সোণতকৈয়ো বাঞ্ছনীয়;
11তাৰোপৰি সেইবোৰে তোমাৰ দাসক সাৱধান কৰে;
12কোনে নিজৰ ভুলবোৰ গমিব পাৰে?
13গৰ্ব্বীকৃত পাপৰ পৰাও তোমাৰ দাসক ধৰি ৰাখা;