1І адказваў Ёў і сказаў:
2яшчэ і цяпер горкае слова маё: пакуты мае цяжэйшыя за стогны мае.
3О, калі б я ведаў, дзе знайсьці Яго, і мог падысьці да трона Ягонага!
4Я выклаў бы прад Ім усё маё і вусны мае напоўніў бы апраўданьнямі;
5уведаў бы словы, якімі Ён адкажа мне, і зразумеў бы, што Ён скажа мне.
6Няўжо Ён у поўнай магутнасьці пачаў бы спаборнічаць са мною? О, не! Няхай бы толькі даў увагі мне.
7Тады праведнік мог бы спаборнічаць зь Ім, - і я назаўсёды атрымаў бы свабоду ад Судзьдзі майго.
8Але вось, я іду наперад - і няма Яго, назад - і не знаходжу Яго;
9ці робіць Ён што зь левага боку, я ня бачу; ці хаваецца з правага, не разгледжу.
10Але Ён ведае шлях мой; няхай выпрабуе мяне, - выйду, як золата.
11Нага мая цьвёрда трымаецца сьцежкі Ягонай; шляхі Ягоныя я захоўваў і ня ўхіляўся зь іх.
12Ад наказаў вуснаў Ягоных не адступаўся; словы вуснаў Ягоных захоўваў болей, чым мае правілы.
13Але Ён цьвёрды; і хто ўхіліць Яго? Ён робіць, чаго хоча душа Ягоная.
14Так, Ён выканаў тое, што належала мне, і падобнага на гэта многа ў Яго.
15Таму я дрыжу прад абліччам Ягоным; разважаю - і баюся Яго.
16Бог расслабіў сэрца маё, і ‹сеўладны напалохаў мяне.
17Чаму я ня зьнішчаны раней за гэтую цемру, і Ён не схаваў мораку ад твару майго!