1Защо се разфучаха езичниците,
И народите намислиха суета?
2Предстанаха земните царе,
И князовете се събраха наедно
Против Господа и против Помазаника му, и думаха:
3Да разкъснем връзките им,
И да отхвърлим от нас въжата им.
4Този който седи на небесата ще се смее:
Господ ще им се поругае.
5Тогаз ще им продума с гнева си,
И с яростта си ще ги смути.
6Но аз, ще рече, помазах Царя си
Над Сион, светата моя гора.
7Аз ще възвестя повелението:
Господ ми рече: Син мой си ти:
Аз днес те родих.
8Поискай от мене, и аз ще ти дам народите за наследие твое,
И за стяжание твое краищата на земята.
9Ще ги съкрушиш с жезъл железен,
Като грънчарски съсъд ще ги строшиш.
10Сега прочее, царе, разумейте:
Научете се, земни съдии.
11Слугувайте на Господа с страх,
И бойте му се с трепет.
12Целувайте Сина за да се не разгневи,
И погинете в пътя
Когато се разпали малко неговата ярост.
Блажени са всички които се надеят на него.