1Aeth Job ymlaen �'i ddadl, gan ddweud:
2O na byddwn fel yn yr amser gynt, yn y dyddiau pan oedd Duw yn fy ngwarchod,
3pan wn�i i'w lamp oleuo uwch fy mhen, a minnau'n rhodio wrth ei goleuni trwy'r tywyllwch;
4pan oeddwn yn nyddiau f'anterth, a Duw'n cysgodi dros fy nhrigfan;
5pan oedd yr Hollalluog yn parhau gyda mi, a'm plant o'm cwmpas.
6Gallwn olchi fy nghamau mewn llaeth, ac yr oedd y graig yn tywallt ffrydiau o olew imi.
7Awn allan i borth y ddinas, ac eisteddwn yn fy sedd ar y sgw�r;
8a phan welai'r llanciau fi, cilient, a chodai'r hynafgwyr ar eu traed;
9peidiai'r arweinwyr � llefaru, a rhoddent eu llaw ar eu genau;
10tawai siarad y pendefigion, a glynai eu tafod wrth daflod eu genau.
11Pan glywai clust, galwai fi'n ddedwydd, a phan welai llygad, canmolai fi;
12oherwydd gwaredwn y tlawd a lefai, a'r amddifad a'r diymgeledd.
13Bendith yr un ar ddarfod amdano a dd�i arnaf, a gwnawn i galon y weddw lawenhau.
14Gwisgwn gyfiawnder fel dillad amdanaf; yr oedd fy marn fel mantell a thwrban.
15Yr oeddwn yn llygaid i'r dall, ac yn draed i'r cloff.
16Yr oeddwn yn dad i'r tlawd, a chwiliwn i achos y sawl nad adwaenwn.
17Drylliwn gilddannedd yr anghyfiawn, a pheri iddo ollwng yr ysglyfaeth o'i enau.
18Yna dywedais, 'Byddaf farw yn f'anterth, a'm dyddiau mor niferus �'r tywod,
19a'm gwreiddiau yn ymestyn at y dyfroedd, a'r gwlith yn aros drwy'r nos ar fy mrigau,
20a'm hanrhydedd o hyd yn iraidd, a'm bwa yn adnewyddu yn fy llaw.'
21Gwrandawai pobl arnaf, a disgwylient yn ddistaw am fy nghyngor.
22Wedi imi lefaru, ni ddywedent air; diferai fy ngeiriau arnynt.
23Disgwylient wrthyf fel am y glaw, ac agorent eu genau fel am law y gwanwyn.
24Pan wenwn arnynt, oni chaent hyder? A phan lewyrchai fy wyneb, ni fyddent brudd.
25Dewiswn eu ffordd iddynt, ac eistedd yn ben arnynt; eisteddwn fel brenin yng nghanol ei lu, fel un yn cysuro'r galarus.