Жаратылыстың баст. 27:1-46 KZB2010 - Bible AI

¹Ысқақ қартайып, көзі көрмей қалған еді. Бірде ол тұңғыш ұлы Есауды [1] шақырып алып: — Ұлым! — деді. — Иә, тыңдап тұрмын. — деп жауап қатты ол.

²Ысқақ:

²— Мен қартайдым, қай күні өлерімді білмеймін.

³Сен садақ пен қорамсағыңды алып, маған даладан бір аң аулап әкел.

⁴Соның етінен мен сүйсініп жейтіндей дәмді тағам пісіріп, алып кел. Оны жеп, өлмей тұрғанда саған батамды беретін болайын, — деді.

⁵Ысқақ ұлымен сөйлескен кезде, Рабиға да құлақ түріп тыңдап тұрды. Есау аң аулап әкелу үшін далаға шығып кеткеннен кейін,

⁶Рабиға Жақыпқа былай деп кеңес берді:

⁶— Тыңда, мен әкеңнің ағаң Есауға:

⁷«Маған бір аң аулап әкеліп, дәмді етіп тамақ пісіріп бер. Мен оны жеп, өлмей тұрғанда саған Жаратқан Иенің алдында батамды берейін» дегенін естідім.

⁸Ұлым, саған айтатын ақылыма мұқият құлақ сал:

⁹қораға барып, маған екі қоңды лақты алып кел. Олардан дәмдеп, әкең сүйсініп жейтін тағам дайындаймын.

¹⁰Соны әкеңе апар, ол жесін. Осылай ол өлер алдында батасын саған беретін болады! [2] —

¹¹Бірақ Жақып шешесіне:

¹¹— Ағамның денесін қалың түк басқан, ал менде жоқ.

¹²Әкем мені сипаласа ше, онда оның алдында өтірікші болып, одан бата орнына қарғыс алармын, — деді.

¹³Сонда шешесі:

¹³— Саған деген қарғысты өз мойныма аламын. Сен айтқанымды істеп, маған екі лақты әкеп бер, — деп жауап қатты.

¹⁴Жақып лақтарды алып келіп, шешесіне берді. Ол солардан ұлдың әкесі сүйсініп жейтіндей дәмді тамақ әзірледі.

¹⁵Бұдан кейін Рабиға үлкен ұлы Есаудың өз үйінде жатқан ең сәнді киімдерін алып, оларды кенжесі Жақыпқа кигізді,

¹⁶әрі сойылған лақтардың терісімен оның түксіз мойны мен екі білегін жапты.

¹⁷Жақыптың қолына өзі әзірлеген дәмді тамағы мен пісірген нанын ұстатты.

¹⁸Сонда Жақып әкесіне кіріп: — Иә, ұлым, сен кімсің? — деп сұрады.

¹⁸— Әке! — деді. Ысқақ:

¹⁹— Мен тұңғышыңыз Есаумын. Маған айтқаныңызды орындадым. Басыңызды көтеріп, мен аулап әкелген аңның етін жеп, маған батаңызды беріңіз. —

²⁰Ысқақ: — Сіздің Құдайыңыз Жаратқан Ие оны маған кездестірді, — деп жауап қайтарды.

²⁰— Ұлым, қалайша оны тез тауып алдың? — деп сұрағанда, Жақып:

²¹Сонда Ысқақ:

²¹— Ұлым, маған жақындашы. Сен шынымен ұлым Есаусың ба, жоқ па, соны білу үшін сені сипалап көрейін, — деді.

²²Жақып қасына келген соң әкесі оны сипалап тұрып:

²²— Даусы Жақыптікі, ал қолдары Есаудікі, — деп шүбәсін білдірді.

²³Жақыптың қолдарынан ағасының қолдарындағыдай түкті сезгеннен кейін Ысқақ Жақыпты танымай қалды. Оған батасын бермек болды,

²⁴бірақ ол тағы бір рет: — Иә, солмын, — деп жауап берді.

²⁴— Сен шынымен ұлым Есаумысың? — деп сұрады. Жақып:

²⁵Сонда әкесі: Жақып әкесіне тамақты ұсынды, ол жеді; кейін шарап әкеліп, ол оны да ішті.

²⁵— Ұлым, аңнан әзірленген тамағыңды бер. Мен жейін де, саған батамды берейін, — деді.

²⁶Содан соң Ысқақ:

²⁶— Ұлым, маған жақын келіп, мені сүй, — деді.

²⁷Жақып әкесінің қасына барып, оны сүйгенде, Ысқақ оның киген киімдерінен Есаудың иісін сезді. Содан ол ұлына батасын беріп былай деді:
«Ұлымның иісі Жаратқан Ие Жарылқаған даланың иісіндей.

²⁸Айырмасын Құдай сені аспан шығынан, Әрі топырақтың құнарлылығынан, Ағыл-тегіл астық пен жүзім шырынынан!

²⁹Саған ұлттар қызмет жасай берсін, Һәм халықтар бас иетін болсын! Сен билейтін бол бауырларыңды, Саған бағынсын анаңның ұлдары! Сені қарғайтындарды қарғыс атсын, Ал батасын беретіндер жарылқансын!» [3]

³⁰Ысқақ батасын аяқтап, Жақып әкесінен шығып бара жатқан кезде, ағасы Есау аң аулаудан қайтып келді.

³¹Ол да дәмді тамақ пісіріп, әкесіне апарды да, оған былай деп тіл қатты:

³¹— Әке, басыңызды көтеріп, батаңызды беру үшін мен әзірлеген тамақтан ішіңіз.

³²Сонда әкесі одан: — Мен тұңғыш ұлыңыз Есаумын ғой, — деп жауап берді.

³²— Сен кімсің? — деп сұрады. Ұлы оған:

³³Сонда Ысқақ қатты дірілдеп шошып кетіп: — Аң аулап, маған жаңа ғана тамақ әзірлеп, әкелген адам кім болды екен? Мен сол тамақты сен келер алдында ғана жеп, оны әкелген адамға батамды беріп қойдым. Енді батам сол күйінде қалады, — деді.

³⁴Есау әкесінің сөзін естігенде әбден күйініп, қатты айқайлап жіберіп:

³⁴— Әке! Маған да батаңызды берсеңіз етті! — деп жалбарынды.

³⁵Ал әкесі:

³⁵— Інің қулықпен келіп, саған тиесілі батаны иемденіп кетті, — деп бас тартты.

³⁶Сонда Есау: — Сіз маған деген ешқандай бата қалдырған жоқсыз ба? — деп сұрады.

³⁶— Оның аты Жақып [4] қой, ол мені екі рет алдап үлгерді. Алдымен ол менен тұңғыштық жолымды алдап алды, енді маған тиісті батаны да иемденіп кетті! — деді де, әкесінен:

³⁷Ысқақ:

³⁷— Мен оны саған билеуші етіп, барлық бауырларының бәрін өзіне қызметші қылып бердім. Оны мол астық пен жүзім шырынымен қамтамасыз еттім. Ұлым, мен енді сен үшін не істей аламын? — деп жауап берді.

³⁸— Әке, сізде бар болғаны бір-ақ бата ма еді? Маған да батаңызды бере көріңіз! — деп, Есау дауыстап жылады.

³⁹Соңында Ысқақ оған бата беріп былай деді:
Сен алшақтау мекендейтін боласың.

³⁹«Құнарлы топырақ пен аспан шығынан

⁴⁰Семсеріңе сүйене өмір сүресің, Әрі бауырыңа мойынсұнып жүресің. Бірақ жұлқынып қарсы шыққан уақытың Жеткенде мойныңдағы езгісінен оның Босап, құтылып кететін боласың».

⁴¹Есау сол кезден бастап Жақыпты әкесінен алдап алған батасы үшін жек көрді. Ол өз-өзіне: «Көп ұзамай әкем дүние салып, жоқтау айтатын уақыт келер. Содан кейін Жақыптың көзін құртамын», — деді.

⁴²Үлкен ұлының бұл сөздері Рабиғаның құлағына шалынды. Сонда ол кенжесін шақырып алып: «Ағаң Есау кек алып сені өлтірмекші.

⁴³Сондықтан айтқанымды тыңда: тез жолға жиналып, Харандағы туған ағам Лабанға [5] қашып кет.

⁴⁴Ағаң Есаудың ашуы басылғанша сол жерде біраз қала тұр.

⁴⁵Кейінірек ол сенің өзіне істегеніңді ұмытып, ашуы қайтқаннан кейін біреуді жіберіп, сені шақыртып аламын. Мен бір күнде екі ұлымнан бірдей айырылып қалар жайым жоқ!» — деді.

⁴⁶Содан соң Рабиға Ысқаққа: «Есаудың алған хеттік әйелдерінің кесірінен өмірім уайымға толы өтіп жатыр. [6] Егер Жақып та мына хеттік әйелдер сияқты жергілікті қыздардан әйел алатын болса, онда маған өмір сүрудің не қажеті бар?» — деді.