Забур жырлары 21:1-32 KZB2010 - Bible AI

¹(Ән-күйдің жетекшісіне арналған, «Таң атқандағы жәрдем» [1] әуенімен айтылатын Дәуіттің жыры.)

²О, Құдайым, Құдайым менің! Неліктен мені жалғыз қалдырдың? Айқайлаған даусыма құлақ салмайсың, Мені құтқарудан неге алшақсың?

³Құдайым, күндіз шақырсам, жауап қатпайсың, Түнде де айқайлап, тыным таппаймын.

⁴Бірақ Сен киелісің, Исраил халқың Сені мадақтайтын тағыңда отырасың.

⁵Ата-бабамыз Өзіңе иланып жүрді, Сөзіңе сенді, Сен де азат еттің.

⁶Саған сиынып, олар құтқарылды, [2] Өзіңе сеніп ұятқа қалмады.

⁷Ал мен адам емес, құрт іспетті қуатсызбын, Жұрт ұрсып, елемейді мені халқым,

⁸Көргендердің бәрі келекелейді, Басын шайқап, балағаттап былай дейді:

⁹«Ол Жаратқанға үмітін артқан екен, Сол оны аман қалдырсын пәледен! Жаратқан Ие разы болса оған, Құтқарып алсын оны қиындықтан!»

¹⁰Ал мені ана құрсағынан Сен шығардың, Жас кезімнен [3] Өзіңе иландырдың,

¹¹Туғаннан-ақ қолдауыңа мұқтажбын, Өмір бойы Сенсің Құдайым менің,

¹²Енді алыстай көрме менен Өзің. Себебі азап-бейнет қалды таяп, Қол ұшын берерім жоқ мені аяп.

¹³Сүзеген бұқадай жау алды қоршап, Башандық бұқадай [4] жан-жақтан қыспақтап,

¹⁴Ақырған арыстандай жемге құмартып, [5] Аранын ашады, маған қарсы шығып.

¹⁵Күшім судай төгіліп, таусылды құрғап, Сүйектерім буынынан қалды босап. Кеудемде жүрегім балауыз құсап Әбден балқып, елжіреп кетті босап.

¹⁶Қыш құмыраның сынығына ұқсап Күшімнен айырылып қалдым қурап, Тілім қалды таңдайыма жабысып, Өлім топырағына бердің мені қиып! [6]

¹⁷Төбеттердей жан-жақтан қыспақтады Сол жауыздар, лек-легімен қоршап алды, Аяқ-қолымды түйреп жаралады!

¹⁸Сүйектерімді шыға алам санап, Ал халық тұр маған қадала қарап.

¹⁹Жау жамылғымды бөлісіп алады, Киімім үшін жеребе салады.

²⁰Уа, Ием, Сен менен алшақтай көрме, Күшім менің, тез келе гөр көмекке,

²¹Өмірімді аман сақтап семсерден, Құтқара гөр «төбеттердің» күшінен!

²²Құлақ сап, құтқара гөр «арыстанның Араны» мен «мүйізінен бұқаның».

²³Атыңды бауырларыма білдіремін, Қауым жиынында Сені дәріптеймін:

²⁴«Ей, Жаратқанды терең қастерлейтіндер, Оны әрдайым мадақтай беріңдер! Ей, Жақыптың бүкіл үрім-бұтағы, Жаратқанды ұдайы дәріптеңдер, Иә, Исраилдің бар ұрпақтары, Иемізді құрметтей беріңдер!

²⁵Жарлының азабынан Ол жиренген жоқ, Құдай бет-жүзін одан жасырған жоқ, Қайта, құлақ салды шақырған даусына».

²⁶Сені мадақтаймын үлкен жиында, Уәдемді орындап халқыңның алдында, [7]

²⁷Жарлылар мейрамдап, тойынады да. Құдайға сиынғандар мақтау айтсын — Лайым жандарың аман-есен болсын!

²⁸Жер шетіндегілер де мұны ескереді, Жаратқан Иеге бет бұрып дұға етеді, Бар ұлттардың әулеттері бас иеді,

²⁹Себебі билік Жаратқанның қолында, Ұлттардың Иесі Сол болып қалады да!

³⁰Жердің бар байлары тойына қатыспақ, Жаратқанның аяғына жығылып сиынбақ, О дүниеге аттанатын жандар — Өмірі өткінші бүкіл адамдар Оның алдында тізерлеп иілмек. [8]

³¹Келер ұрпақтар Оған қызмет етпек, Барлығы Иеміз туралы естімек, [9]

³²Содан Оның әділдігін дәріптеп, Жаңа туған халыққа да паш етпек. Себебі Құдай мұны бітірді Өзі істеп.