1Потоа проговори Софар од Ноема и рече:
2„Зар на многу зборови не може да се даде одговор, и зар многузборливиот човек е прав?
3ⓕТвоето празнословие ќе ги натера ли луѓето да молчат, за да се потсмевнуваш ти, та да нема кој да те засрами?
4Ти рече: расудувањето ми е правилно, и јас сум чист во Твоите очи.
5ⓖО, да проговореше Бог, да ја отвореше устата Своја кон тебе
6ⓗи да ти ги откриеше тајните на мудроста дека тебе ти се паѓа двојно повеќе да понесеш! И така, знај дека Бог за тебе предаде на заборав некои од твоите беззаконија.
7Можеш ли во длабочините Божји да проникнеш? Можеш ли да го достигнеш совршенството на Седржителот?
8ⓘТој е повисок од небесата, — што можеш да направиш? Подлабок е од пеколот, — што можеш да дознаеш?
9Подолга од земјата е мерката Негова и поширока од морето.
10ⓙАко се нафрли и затвори некого во окови и го изведе на суд, кој ќе Му забрани?
11Зашто Тој ги знае оние кои лажат и го гледа беззаконието; ќе го остави ли без да го разгледа?
12ⓚНо и суетниот човек се опаметува; дивото магаре на узда се покорува.
13ⓛАко го насочиш срцето свое и ги подадеш рацете кон Него,
14ⓜако порокот од раката своја го отфрлиш и не дозволиш беззаконие да престојува во твоите шатори,
15ⓝтогаш ќе го кренеш неизвалканото лице свое, ќе бидеш цврст и нема да се плашиш.
16ⓞТогаш ќе ја заборавиш тагата: како за истечена вода ќе се сеќаваш на неа.
17ⓟ Животот твој ќе стане како светол ден; како јасна зора темнината ќе светне.
18Во надежта своја ќе бидеш спокоен, ограден, ќе почиваш во мир.
19Ќе легнеш и не ќе има кој да те заплашува; мнозина ќе ти се умилкуваат.
20ⓠА очите на беззакониците ќе згаснат, прибежиштето нивно ќе пропадне, а надежта нивна ќе исчезне.“