1Проговори Софар од Ноема и рече:
2„Размислувањата мои ме поттикнуваат да одговарам, брзам да ги искажам.
3
4
5дека веселбата на беззакониците е краткотрајна, и радоста на безбожниот е за миг?
6
7тој засекогаш ќе пропадне, како и гадотиите негови; оние што го виделе, ќе кажат: — каде е тој?
8
9Кое око го видело, повеќе нема да го види, и местото негово повеќе нема да го забележи.
10
11
12
13го чува и не го фрла, туку го држи во устата своја;
14сепак таа храна во утробата негова, внатре во него, ќе се претвори во змиски отров.
15Ќе го изблуе доброто што го голтнал: Бог ќе го исфрли од стомакот негов.
16
17
18Спечаленото со труд ќе го врати, нема да го изеде; според имотот негов ќе стане и плаќањето негово; и тој нема да се зарадува.
19Зашто притеснуваше и прогонуваше сиромаси; заграбуваше куќи што не ги градел;
20
21Ништо не се откинуваше од лакомоста негова, затоа и радоста негова нема долго да потрае.
22При полно изобилство, тесно ќе му биде; рацете на сиромасите ќе се кренат врз него.
23Кога има со што да го наполни стомакот негов, Тој ќе ја испрати врз него јароста на Својот гнев и ќе истури како дожд врз него болести во телото негово.
24
25
26
27Небото ќе го открие неговото зло, а и земјата ќе се крене против него.
28
29