Јов 24:1-25 MKDB2006 - Bible AI

¹ⓙ„Зошто не се сокриени од Седржителот времињата? И оние, кои Го знаат, не ги гледаат дните Негови?

²ⓚБезбожниците поместуваат меѓи, ограбуваат стада и си ги пасат,

³ⓛод сираците одземаат магаре, од вдовица вол — за залог;

⁴ⓜсиромаси истуркуваат од патот, сите понизени се принудени да се кријат од нив.

⁵ⓝЕте, како диви магариња во пустина, излегуваат тие по работата своја, стануваат рано за грабеж; пустината им дава леб за нив и за децата нивни;

⁶ⓞжнеат по туѓи ниви, и од лозјето на безбожникот крадат;

⁷ⓟголи ноќеваат без покривка, не­маат облека за да се спасат од студ;

⁸ⓠнаводенети од горски дождови и, немајќи прибежиште, се притискаат до карпа;

⁹ⓡраздвојуваат сираче од градите на мајката и земаат залог од сиромав;

¹⁰ⓢги тераат да одат голи, без облека, и на празен стомак снопови да носат;

¹¹ⓣмаслиново масло на другите тие цедат, и во каци жедни грозје тие гме­чат.

¹²ⓤВо градот луѓето офкаат и душата на убиените вика, а Бог тоа не го слуша.

¹³ⓥТие ѝ се противат на светлината, не ги знаат патиштата нејзини и не одат по патеките нејзини.

¹⁴ⓦНа разденување станува убиецот, убива сиромав и несреќен, а ноќе е крадец.

¹⁵ⓧИ окото на прељубникот чека да се стемни, велејќи: ‚ничие око нема да види‘ и го покрива лицето свое.

¹⁶ⓨВо темнината се провираат под куќите, а дење се кријат затворени; не знаат тие за светлина.

¹⁷ⓩЗа нив најцрната ноќ е како јасно утро, толку се зближени тие со стра­вотиите на темнината.

¹⁸ⓐЛесен е таквиот на водната пов­р­шина, проклет е делот негов на земјата, и не го гледа патот кон лозјата.

¹⁹ⓑКако што сушата и горештината ја голтаат снежната вода, така пе­колот ги голта грешниците.

²⁰ⓒНека го заборави утробата мај­чина; нека биде храна за црвите; нека не остане помен за него; како дрво ќе се скрши беззаконикот;

²¹ⓓоној кој угнетува бездетна, и на вдовица не ѝ прави добро.

²²Но Бог сосила ги истерува насилниците; се појавува и тие немаат на­деж за животот свој.

²³ⓔБог им дава во што да се надеваат, но Неговите очи ги гледаат нивните патишта.

²⁴ⓕСе креваат високо, — и, ете, веќе ги нема; паѓаат и умираат, како и сите, и како врвовите на класовите се кршат.

²⁵ⓖАко тоа не е така, — кој ќе ме изобличи за лагата и кој ќе ги прет­вори во ништо зборовите мои?“