1Го продолжи Јов својот возвишен збор и рече:
2ⓨ„Жив е Бог, Кој ме лиши од суд, и Седржителот, Кој ја огорчи душата моја,
3ⓩзашто, додека уште здивот мој е во мене и духот Божји во ноздрите мои,
4ⓐустата моја нема да проговори неправда и јазикот мој нема да искаже лага!
5ⓑДалеку е од мене мислата да ве признаам за справедливи; додека не умрам, нема да отстапам од својата непорочност.
6ⓒЦврсто ја држев правдата своја и нема да отстапам од неа; нема да ме прекори срцето мое во сите денови мои.
7ⓓНепријателот мој ќе биде како безбожник, и оној што станува против мене — како беззаконик.
8ⓔЗашто, каква надеж за лицемерниот, кога Бог ќе ја земе, кога ќе ја истргне душата негова?
9ⓕЌе го чуе ли Бог викањето негово, кога ќе го снајде неволја?
10ⓖЌе се утешува ли тој со Седржителот и ќе Го повикува ли Бога во секое време?
11ⓗЌе ви кажам што има во раката Божја; нема да сокријам што има кај Седржителот.
12ⓘЕте, сите сами видовте; па зошто толку празни зборови кажувате?
13ⓙЕте, тоа е делот од Бога за беззаконикот и наследство што насилниците го добиваат од Седржителот.
14ⓚАко синовите негови се умножуваат, меч ги чека; потомците негови нема да се наситат со леб.
15ⓛОние што ќе останат по него, смртта ќе ги турне в гроб, а вдовиците нивни нема да плачат по нив.
16ⓜИ да натрупа купишта сребро како прав и да приготви многу облека, како земјен нанос,
17ⓝтој ќе приготви, но ќе се облекува праведникот, а непорочниот ќе го добие среброто како свој дел.
18ⓞСи гради куќа како молец и како чувар си прави колиба;
19легнува да спие богат, и не станува таков; отвора очи, и не е повеќе тој.
20ⓟУжаси како голема вода ќе го стигнат; ноќе ќе го грабне луња.
21ⓠЌе го крене источниот ветар и виор ќе го понесе, и брзо ќе го однесе од местото негово.
22ⓡБог ќе го допушти тоа врз него и нема да го пожали, колку и да се труди да избега од рацете Негови.
23ⓢЌе заплескаат со рацете по него и ќе му потсвирнат од местото негово!“