1„И од тоа трепери срцето мое и се крева од местото свое.
2ⓟЧујте, чујте го гласот Негов и громот што излегува од устата Негова.
3Под целото небо се разнесува грмежот Негов, и светкавицата Негова — до краиштата на земјата.
4ⓠПо Него гром се разгласува; грми Тој со гласот на Своето величие и не го запира, кога гласот Негов ќе се чуе.
5ⓡЧудно грми Бог со гласот Свој, врши големи дела, за нас недостижни.
6Зашто Тој му вели на снегот: — паѓај на земјата; и ситниот и крупниот дожд се во Негова власт.
7ⓢТој става печат врз раката на секој човек, за да ги знаат сите луѓе Неговите дела.
8ⓣТогаш ѕверот оди во прибежиштето и си останува на леглото свое.
9ⓤОд југ доаѓа бура, од север — студ.
10Од дувањето Божјо настанува лед: водената површина се собира.
11ⓥСо влага ги полни облаците; а од облаците зрачи светлината Негова,
12ⓦи тие се движат по целата земја според волјата Негова, за да го извршат она што им го заповедал Тој.
13Тој им заповеда да отидат или за казна, или за благослов, или за помилување.
14ⓧВслушај се во ова, Јов; стој и гледај ги чудесните дела Божји.
15Знаеш ли како Бог ги распоредува и како ѝ заповеда на светлината да болска од Неговиот облак?
16Ја разбираш ли рамнотежата на облаците, чудното дело на Најсовршениот во секое знаење?
17Како се стоплува облеката твоја кога ја успокојува земјата од југ?
18ⓨСо Него ли го распна небото, кое стои така цврсто како излеано огледало?
19Научи нѐ што да Му кажеме. Во овој мрак не можеме ништо да распознаеме.
20Ќе му биде ли јавено што зборувам јас? Кажал ли некој дека Нему Му се соопштува што е зборувано?
21ⓩСега не се гледа болскавата светлина во облаците, но ќе дувне ветер и ќе ги расчисти.
22Убавото време доаѓа од север, и околу Бога убавината е преголема.
23ⓐСедржител! Ние не Го достигнуваме. Голем е по сила, по судот и по полнотата на правосудието, но Тој никого не го угнетува.
24ⓑПоради тоа нека се плашат пред Него луѓето и нека треперат пред Него сите мудри по срце!“