1Одговори Јов и рече:
2„О, да беа точно измерени маките мои, и заедно со нив да го беа ставиле на терезија страдањето мое!
3Тие навистина би биле потешки од морскиот песок! Затоа зборовите ми се жестоки.
4
5
6
7До она до кое душата моја не сакаше да се допре, тоа ми е сега храна во болеста.
8
9О, да сакаше Бог да ме сотре, да ме удреше со раката Своја и да ме уништеше!
10
11Колку ми е силата, та да се надевам на себе самиот? И каков е крајот, та да го продолжувам животот мој?
12
13Има ли во мене помош за мене, има ли за мене некоја поткрепа?
14
15
16
17Во сушно време тие намалуваат, а во време на жеги исчезнуваат од местата свои.
18Ја менуваат насоката на патиштата свои, навлегуваат во пустина и се губат;
19погледнуваат кон нив карваните темајски, им се надеваат патниците од Сева,
20
21Такви сте и вие сега кон мене: видовте стравотија и се исплашивте.
22
23избавете ме од раката душманска, откупете ме од раката на мачителите?
24
25Колку се силни искрените зборови! Но што кажуваат вашите прекори?
26
27Го напаѓате сиракот и му копате јама на пријателот свој.
28Но, ве молам, погледнете ме: зборувам ли лага пред вашето лице?
29Погледајте: има ли неправда? Погледајте — правдата е на моја страна.
30