1Тогаш одговори Вилдад од Шуах и рече:
2„До кога ќе говориш така? И зборовите од устата твоја се бурен ветар!
3
4
5
6и ако си чист и праведен, тогаш Тој ќе бдее над тебе и ќе те врати во твојата праведност.
7
8
9ние сме вчерашни и ништо не знаеме, нашите дни се како сенка на земјата.
10Зар тие нема да те научат, зар тие нема од срцето свое да кажуваат зборови:
11
12Додека е сѐ уште зелен и неокосен, тој се суши пред секоја трева.
13
14
15Ако се потпре на куќата своја, нема да издржи; ќе се фати ли за неа, нема да додржи.
16Се зеленее тој, на сонцето вирее, неговите фиданки градината ја прекриваат,
17во грамада од камења се вплетуваат корењата негови, живот црпи од живиот камен.
18Но кога ќе го искорнат од местото негово, тоа ќе се откаже од него: не сум те видело!
19Ете ја радоста на неговиот пат! А од земјата никнуваат растенија други.
20
21Со смеа ќе ја наполни устата твоја, и усните твои — со радосни извици.
22