Јоил 1:1-20 MKDB2006 - Bible AI

¹Слово Господово упатено до Јоил, синот Петуелов.

²ⓐЧујте го ова, старци, и внимавајте сите жители на оваа земја: се случувало ли ова во вашите денови или во дено­вите на вашите татковци?

³ⓑРаскажувајте за него на децата ваши; а децата ваши нека им раскажу­ваат на нивните деца, и нивните деца — на следниот род;

⁴ⓒсѐ што остана од гасениците, го изедоа скакулците; а што остана од ска­кулците, го изедоа црвите; и што остана од црвите, го изедоа бумбарите.

⁵ⓓРазбудете се пијаници, плачете и ри­дајте, вие сите што пиете вино, за сокот гроздов, зашто е одземен од устата ваша.

⁶ⓔЗашто против земјата моја дојде на­род силен и безброен; забите му се како заби на лав, а челустите како челуст на лавица.

⁷ⓕТој ми ја опустоши лозата, и смоквата ми ја откорна, ја излупи до голо и ја фрли; гранките ѝ побелеа.

⁸ⓖПлачи како што плаче девица, опашана со вреќиште, за свршеникот од својата младост.

⁹ⓗСе прекрати лебниот принос и преливот за него во домот Господов; пла­чат и свештениците, служителите Гос­подови.

¹⁰ⓘОпустошено е полето, тагува земјата, зашто е уништено житото; се исуши гроздовиот сок, пресуши маслиновото масло.

¹¹Црвенете се од срам, земјоделци, плачете лозари, за пченицата и за јач­менот, зашто пропадна жетвата по ни­вите,

¹²ⓙлозата се исуши, смоквата свена, нарот, палмата и јаболкницата — сите дрвја по полето се исушија; поради тоа и веселбата меѓу луѓето исчезна.

¹³ⓚПрепашете се со вреќиште, свеште­ници, и плачете; ридајте, служители на светилиштето. Влезете и ноќевајте, слу­жители на мојот Бог, во вреќиште, заш­то во домот на вашиот Бог нема веќе лебен принос и прелив.

¹⁴ⓛНаредете свет пост, објавете свечен собир, повикајте ги старешините и сите жители од тој крај во домот на Господ, вашиот Бог — викајте кон Господ.

¹⁵ⓜСтрашен ден! Зашто денот Госпо­дов е близу; и ќе дојде како запустување од Сесилниот.

¹⁶ⓝЗар пред очите наши не се одзеде храната, и од домот на нашиот Бог — ве­селбата и радоста?

¹⁷Изгниени се зрната под сувите грутки, запустени се житниците, урна­ти се амбарите, зашто нема веќе жито.

¹⁸ⓞЕте, стенка добитокот, скитаат стадата волови, зашто нема за нив пасиш­те; се измачуваат и стадата овци.

¹⁹ⓟКон Тебе, Господи, викам, зашто оган ги проголта пасиштата во пустината, и пламен ги подгори дрвјата во полето.

²⁰ⓠДури и животните во полето викаат кон Тебе, зашто секна водата по пото­ците, и оган ги изгоре пасиштата во пустината.