Дела 19:1-40 MKDB2006 - Bible AI

¹Додека Аполос беше во Коринт, Павле откако мина низ горните земји, дојде до Ефес. Таму сретна некои ученици,

²и им рече: „Кога поверувавте, при­мив­те ли Дух Свети?“ А тие му одгово­рија: „Ние не сме ни слушнале дека има Дух Свети.“

³Тој им рече: „А како бевте крс­те­ни?“ Тие одговорија: „Со Јовановото крштение.“

⁴ⓥПавле рече: „Јован крштаваше со покајно крштавање, велејќи му на на­ро­дот да верува во Оној, Кој иде по него, односно во Исус Христос.“

⁵Кога го слушнаа тоа, тие се крстија во името на Господ Исус.

⁶ⓦИ кога Павле ги положи рацете над нив, слезе Духот Свети на нив. Тогаш тие почнаа да зборуваат на разни јазици и да пророкуваат.

⁷А вкупно беа околу дванаесет души.

⁸ⓧПотоа Павле влезе во синагогата, и тука три месеци смело проповедаше и расправајќи ги уверуваше за царството Божјо.

⁹Но, бидејќи имаше некои жестоки противници на верата, кои говореа ло­шо за патот Господов пред народот, Павле се оддели од нив, ги одвои уче­ни­ците и секојдневно расправаше во учи­лиштето на некој си Тиран.

¹⁰Тоа траеше цели две години, така што сите жители на Азија, како Јудеј­ците, така и Елините, можеа да го слу­шаат словото за Господ Исус.

¹¹А Бог правеше многу чудеса преку рацете Павлови,

¹²ⓨтака што врз болните полагаа крпи и шамивчиња за пот, што го беа доп­ре­ле неговото тело, и болестите ги на­пуштаа, а злите духови излегуваа од нив.

¹³ⓩНекои, пак, од Јудејците кои лутаа наоколу и ги истеруваа злите духови, се обидоа да го повикаат името на Господ Исус над оние кои беа обземени со де­мони, и велеа: „Ве заколнуваме во Исус, Кого Го проповеда Павле!“

¹⁴Тоа го правеа седумте синови на ју­дејскиот првосвештеник Скева.

¹⁵А лошиот дух одговори и рече: „Исус Го познавам и Павле го знам; но кои сте вие?“

¹⁶И скокна на нив човекот, во кого имаше лош дух, и, откако ги совлада, покажа против нив таква сила, што тие, голи и ранети, побегнаа од таа куќа.

¹⁷ⓐЗа тоа разбраа сите Јудејци и Ели­ни, кои живееја во Ефес, и сите нив ги спопадна страв; и името на Господ Исус се величаше.

¹⁸И многумина од верниците доаѓаа, та се исповедуваа и ги откриваа своите дела.

¹⁹А мнозина од оние, кои правеа ма­гии, собирајќи ги книгите свои, ги гореа пред сите; дури ја пресметаа и нивната цена и најдоа дека чинат до педесет ил­јади сребреници.

²⁰Така моќно растеше и се засилува­ше словото Господово.

²¹А кога се сврши тоа, Павле науми, откако ќе ја мине Македонија и Ахаја, да оди во Ерусалим, па рече: „Штом ќе бидам таму, ќе треба да го видам Рим.“

²²ⓑИ прати во Македонија двајца свои прислужници — Тимотеј и Ераст, а сам остана извесно време во Азија.

²³Во тоа време се создаде голем бунт против патот Господов:

²⁴некој си златар, по име Димитриј, кој правеше сребрени храмови за Ар­те­мида и на занаетчиите им овоз­мо­жу­ва­ше со тоа не мала заработувачка,

²⁵ги повика нив, а и други работници кои работеа околу такви работи, и им рече: „Другари, познато ви е дека од таа работа зависи нашата благосостојба.

²⁶А, гледате и слушате дека не само во Ефес, туку скоро во цела Азија, тој Павле убеди и заведе доста народ, ве­леј­ќи дека не се богови оние што се прават со човечки раце.

²⁷ⓒЗатоа постои опасност не само на­шиот занает да биде презрен, туку и храмот на великата божица Артемида да се смета за безвреден, и да загине ве­личието на онаа, која ја почитува цела Азија и вселената.“

²⁸Кога го слушнаа тоа, се исполнија со гнев, и почнаа да извикуваат велејќи: „Велика е Артемида Ефеска!“

²⁹И целиот град се побуни; едно­душ­но се втрчаа во театарот, влечејќи ги со себе Македонците Гај и Аристарх, Павловите сопатници.

³⁰А кога Павле сакаше да влезе меѓу народот, учениците не го пуштија.

³¹Исто така и некои од азиските на­чалници, бидејќи му беа пријатели, ис­пратија кај него и го молеа да не се појавува во театарот.

³²И така, едни извикуваа едно, други — друго; зашто меѓу насобраните вла­дееше безредие, и повеќето од нив не знаеја за што се беше собрал народот.

³³По предлог на Јудејците беше из­ви­кан меѓу народот Александар. Алек­сан­дар даде знак со рака, сакајќи да одржи одбрамбен говор пред народот.

³⁴Но кога дознаа дека е Јудеец, сите извикаа во еден глас и почнаа да викаат околу два часа: „Велика е Артемида Ефеска!“

³⁵А градскиот писар, кога го смири народот, рече: „Луѓе ефесци, кој човек не знае дека градот Ефес е чувар на ве­ликата божица Артемида и нејзиниот кип паднат од небото?

³⁶Штом е тоа, пак, неспорно, вие тре­ба да бидете мирни и да не правите ништо непромислено.

³⁷ⓓА вие сте ги довеле овие луѓе, кои ниту храмот на Артемида го ограбиле, ниту, пак, божицата ваша ја хулат.

³⁸Ако, пак, Димитриј и занаетчиите, што се со него, имаат нешто против не­кого, за тоа постојат судски собири, а има и проконзули: нека се тужат едни со други.

³⁹Ако, пак, нешто друго барате, тоа ќе биде решено во законското собрание.

⁴⁰Зашто постои опасност да бидеме обвинети за бунт поради денешнава ра­бота, бидејќи нема никаква причина, со која можеме да го оправдаме овој со­бир.“ Штом го рече тоа, го распушти собирот.