Еремија 8:1-23 MKDB2006 - Bible AI

¹ⓗВо тоа време, вели Господ, ќе ги исфрлам од гробовите коските на ца­ревите на Јуда, и коските на кнезовите негови, и коските на свештениците, и коските на пророците, и коските на жи­телите ерусалимски.

²ⓘИ ќе ги расфрлат пред сонцето и месечината и пред сета небесна војска, кои тие ги сакаа, на кои им служеа и по кои одеа, кои ги бараа и на кои им се поклонуваа; нема да се соберат и нема да се погребат; тие ќе бидат ѓубриво на земјата.

³ⓙИ ќе претпочитаат смрт пред животот сите оние, што ќе останат од тоа лошо племе по сите страни, каде што Јас ќе ги изгонам, вели Господ Саваот.

⁴ⓚИ кажи им уште; вака вели Господ: зар паднатите не стануваат, и оние што скршнале од патот не се враќаат?

⁵Зошто се свртел овој народ еруса­лимски? Тие се држат цврсто за измамата и не сакаат да се обратат.

⁶ⓛЈас набљудував и слушав: тие не го­ворат право, никој не се кае за злото свое, никој не вели: „што направив“; секој тргнал по својот пат како коњ што се впушта во бој.

⁷ⓜИ штркот под небото ги знае своите определени времиња; гугутката, ластовицата и жеравот го пазат времето кога мораат да се вратат, а Мојот народ не знае за уредбата Господова.

⁸Како зборувате: „Ние сме мудри и законот Господов е во нас?“ А, ете, лажливото перо на книжниците и него го претвораат во лага.

⁹ⓝСе посрамија мудрите, се стаписаа и се заплеткаа во мрежа: ете, тие го отфрлија словото Господово; каде е тогаш нивната мудрост?

¹⁰ⓞПоради тоа жените нивни ќе им ги дадам на други, нивите нивни — на туѓинци, зашто сите тие, од мал до голем, се предадоа на користољубие; од пророк до свештеник — сите се измамници!

¹¹Зашто, лекувајќи ја лесномислено раната на ќерката на Мојот народ, велат: „Мир, мир“, а мир нема.

¹²Срам ли им е, кога вршат гадотии? Не, воопшто не им е срам и не црвенеат. Затоа ќе паднат меѓу паднатите; кога ќе ги посетам, тие ќе бидат собо­рени, вели Господ.

¹³ⓟНаполно ќе ги оберам, вели Господ; нема да остане ни еден грозд на лоза, ни смоква на смоквата, ќе паднат лисјата, и она што сум им го дал, ќе се одземе од нив.

¹⁴ⓠ„Зошто стоиме? Собирајте се да одиме во утврдените градови и таму да загинеме; зашто Господ, нашиот Бог, определил да загинеме и ни дава да пиеме отровна вода, затоа што згре­шивме пред Господ.“

¹⁵ⓡОчекуваме мир, но нема ништо добро, — време за оздравување, а ете ужаси.

¹⁶Од Дан се слуша фучење на коњите негови, од 'ржењето на пастувите не­гови трепери целата земја; ќе дојдат и ќе ја опустошат земјата и сѐ што има на неа, градот и оние што живеат во него.

¹⁷ⓢЗашто, ете, Јас ќе испратам против вас змии отровници, против кои бајачка нема, и тие ќе ве каснуваат, вели Гос­под.

¹⁸Сакам да се утешам во тагата своја, но срцето ми е малаксано.

¹⁹Ете, слушам од далечна земја пис­кот од ќерката на Мојот народ: „Зар нема Господ на Сион? Зар Царот негов не е таму? — Зошто ме разгневија со своите резани ликови, со туѓи идоли?“

²⁰Мина жетвата, сврши летото, а ние не се избавивме.

²¹ⓣПоради уништувањето на ќерката на Мојот народ и јас сум уништен, одам нажален, ужас ме обзема.

²²Зар нема балсам во Галаад? Зар таму нема лекар? И зошто нема лек за ќерката на Мојот народ?

²³ⓤО, да ми беше главата извор, а очи­те кладенец на солзи, па да плачам ден и ноќ за убиените на ќерката на мојот народ.