1ⓨОткако ги повика Дванаесетмината, им даде сила и власт над сите нечисти духови, и да лекуваат болести.
2ⓩИ потоа ги прати да го проповедаат царството Божјо и да лекуваат болни.
3ⓐИ им рече: „Не земајте ништо за по пат: ни стап, ни торба, ни леб, ни сребро, ниту по две облеки да имате!
4ⓑНо, во која куќа ќе влезете, тука останувајте, и оттаму тргнувајте на пат.
5ⓒА, ако некои не ве примат, излегувајќи од тој град, истресете го и правот од нозете свои, за сведоштво против нив.“
6А кога излегоа, тие одеа по селата проповедајќи го Евангелието и лекувајќи насекаде.
7ⓓКога слушна Ирод четворовласникот што Тој прави, беше збунет, зашто некои велеа дека Јован воскреснал од мртвите;
8ⓔдруги, пак, дека се јавил Илија, а некои — дека се дигнал еден од старите пророци.
9ⓕИ рече Ирод: „На Јован јас му ја отсеков главата; но кој ќе е Овој, за Кого што слушам толку?“ И сакаше да Го види.
10ⓖА апостолите, кога се вратија, Му раскажаа што направиле. Тогаш ги зеде, отиде насамо во пусто место до градот, што се викаше Витсаида.
11Но народот штом разбра — тргна по Него. И кога ги прими, им зборуваше за царството Божјо, и ги лекуваше оние што имаа потреба од лекување.
12А денот почна да намалува. И се приближија до Него Дванаесетмината и Му рекоа: „Отпушти го народот да оди по околните села и колиби на ноќевање и да си најде храна; зашто овде сме во пусто место.“
13ⓗНо Тој им рече: „Дајте им вие да јадат!“ Тие одговорија: „Ние немаме повеќе од пет леба и две риби, освен ако отидеме и купиме храна за сите овие луѓе.“
14А луѓето беа околу пет илјади. Но Тој им рече на учениците Свои: „Кажете им да поседнат во групи по педесет.“
15И направија така, и ги поредија сите.
16ⓘА Тој, кога ги зеде петте леба и двете риби, погледна кон небото, ги благослови, ги раскрши и им ги даде на учениците за да ги стават пред народот.
17ⓙИ јадеа, и се наситија сите; и кренаа од останатите парчиња дванаесет кошеви.
18ⓚЕднаш, кога Исус се молеше сам, а само учениците Негови беа со Него, Тој ги праша: „За кого Ме смета народот?“
19ⓛТие одговорија и рекоа: „Едни за Јован Крстител, други за Илија, а некои, пак, дека воскреснал еден од старите пророци.“
20ⓜТој им рече: „А вие, за кого Ме сметате?“ Петар одговори и рече: „За Христос Божји.“
21ⓝИ Тој строго им заповеда никому да не кажуваат за тоа,
22ⓞвелејќи дека Синот Човечки треба да пострада многу, да биде отфрлен од старешините, првосвештениците и книжниците и дека ќе биде убиен, и дека на третиот ден ќе воскресне.
23ⓟА на сите им зборуваше: „Ако некој сака да оди по Мене, нека се одрече од себе самиот, нека го земе крстот свој и секој ден нека Ме следи!
24ⓠЗашто, кој сака да го спаси животот свој, ќе го загуби; а кој ќе го загуби животот свој заради Мене, тој ќе го спаси.
25Зашто, каква му е ползата на човека, ако го добие целиот свет, а себе самиот се изгуби или си направи штета?
26ⓡБидејќи, кој се срами од Мене и од зборовите Мои, од него ќе се засрами и Синот Човечки, кога ќе дојде во славата Своја, и на Отецот и на светите ангели.
27ⓢВистина ви велам: овде стојат некои што не ќе вкусат смрт, сѐ додека не го видат царството Божјо.“
28ⓣНа осум дена по овие зборови, ги зеде со Себе Петар, Јован и Јаков, и се искачи на гората да се помоли.
29И додека се молеше, изгледот на лицето Негово се промени, а облеката Му стана бела и светла.
30ⓤИ ете, двајца луѓе разговараа со Него; а тие беа Мојсеј и Илија.
31ⓥПа, кога се појавија во слава, тие зборуваа за Неговото заминување, кое требаше да заврши во Ерусалим.
32ⓦА Петар и неговите другари ги беше совладал сон; но штом се разбудија, ја видоа славата Негова, и двајцата што стоеја со Него.
33И кога се разделуваа од Него, Петар без да знае што зборува, Му рече на Исус: „Учителе, добро е да останеме овде; да направиме три колиби: за Тебе една, за Мојсеј една, и за Илија една!“
34ⓧДодека го велеше тоа, се појави облак и фрли сенка врз нив; и се уплашија штом влегоа во облакот.
35ⓨИ дојде глас од облакот, кој велеше: „Овој е Мојот возљубен Син; Него послушајте Го!“
36А кога се чу тој глас, Исус беше останал сам. И тие премолчаа и никому ништо не кажаа во тоа време за она што беа виделе.
37А на другиот ден, додека се симнуваа од гората, Му доаѓаше во пресрет многу народ.
38ⓩИ ете, некој од народот извика: „Учителе, Ти се молам, погледни на мојот син, зашто ми е единец!
39Духот одненадеж го зграпчува и ете, тој почнува силно да вриска. Го растргнува толку силно, што тој сиот се запенува, и откако многу ќе го измачи, одвај го пушта.
40Ги помолив учениците Твои да го истераат, но тие не можеа.“
41ⓐОдговори Исус и рече: „О, роде неверен и развратен! До кога ќе бидам со вас и до кога ќе ве трпам? Доведи го синот твој тука!“
42ⓑИ додека тој уште приоѓаше, злиот дух го кутна и почна да го тресе. Но Исус му заповеда на нечистиот дух и го излекува момчето и го предаде на татко му.
43ⓒИ сите беа вчудовидени од Божјото величие. И додека сите се восхитуваа на сѐ што правеше Исус, Тој им рече на учениците Свои:
44ⓓ„Запамтете ги во ушите свои овие зборови: ‚Синот Човечки ќе биде предаден во рацете на луѓето.‘“
45ⓔНо тие не го разбраа овој говор, зашто беше прикриен од нив за да не го разберат, а се плашеа да Го прашаат за неговото значење.
46ⓕИ им дојде мисла: кој од нив е најголем.
47ⓖА Исус, знаејќи ја мислата на нивните срца, зеде едно дете и го постави пред Себе,
48ⓗпа им рече: „Кој го прима ова дете во Мое име, Мене Ме прима; а кој Ме прима Мене, го прима Оној што Ме пратил; зашто кој е најмал меѓу вас, тој ќе биде најголем.“
49ⓘПроговори Јован и рече: „Учителе, видовме еден човек, кој во Твое име истерува демони, па му забранивме, бидејќи не оди со нас.“
50ⓙИсус му рече: „Не забранувајте му! Зашто, кој не е против вас, тој е со вас.“
51ⓚА кога се навршуваа деновите на Неговото воздигнување, Тој одлучи да тргне на пат за Ерусалим;
52ⓛи испрати пред себе гласници; тие отидоа и влегоа во едно самарјанско село да подготват (преноќиште) за Него.
53ⓜНо не Го примија, зашто имаше изглед на патник што оди во Ерусалим.
54ⓝКога го видоа тоа учениците Негови, Јаков и Јован, рекоа: „Господи, сакаш ли да кажеме да падне оган од небото и да ги истреби, како што направи и Илија?“
55Но Тој се сврте кон нив и ги укори.[5]
56Потоа отидоа во друго село.
57А додека тие патуваа, некој Му рече: „Господи, ќе врвам по Тебе каде и да одиш.“
58Исус му рече: „Лисиците имаат легла и птиците небески гнезда, а Синот Човечки нема каде глава да засолни.“
59ⓞНа друг, пак, му рече: „Врви по Мене!“ А тој одговори: „Господи, допушти најнапред да отидам да го погребам татко ми!“
60Но Исус му рече: „Остави ги мртвите да ги закопуваат своите мртовци, а ти оди и разгласувај го царството Божјо!“
61ⓟПотоа некој друг Му рече: „Господи, ќе одам по Тебе, но дозволи ми најнапред да се простам со своите домашни.“
62ⓠИсус, пак, му рече: „Никој, што ја ставил раката своја на ралото и погледува назад, не е достоен за царството Божјо.“