1ⓣНека е благословен Господ, Карпата моја, Кој ги учи рацете мои за борба и прстите мои за војна.
2ⓤТој е милост моја и прибежиште мое, мој застапник и избавител мој — и јас на Него се надевам. Тој ми го потчинува мојот народ мене.
3ⓥГосподи, што е човекот, па внимаваш на него, или син човечки — та да се сеќаваш на него?
4ⓦЧовекот е како здив; дните негови одминуваат како сенка.
5ⓧГосподи, приклони ги небесата Свои и слези; допри се до горите, и тие ќе се здимат;
6ⓨболсни со молњи и растерај ги, пушти ги стрелите Свои и распрсни ги;
7ⓩподај ја раката Твоја од височини, изведи ме и избави ме од многуте води, од рацете на туѓински синови,
8ⓐчии усти кажуваат лага и чија десница е десница на неправдата.
9ⓑБоже, нова песна ќе Ти испеам, ќе Ти свирам на харфа со десет жици.
10ⓒТи им даруваш спасение на царевите, Ти го избави Твојот слуга Давид од остар меч.
11Избави ме и отми ме од рацете на туѓинските синови, чии усти лага говореа и чија десница е десница на неправдата.
12ⓓДај синовите наши да се како нови насади во младоста своја, нашите ќерки — накитени и украсени како столбови во храмот.
13ⓔДа ни бидат полни житниците наши, во изобилие со секаква храна; да се плодат овците наши по пасиштата свои.
14ⓕИ воловите да ни се угоени, да нема паѓање на оградите, ни ропство, ниту офкање по улиците наши.
15ⓖБлажен е оној народ, кој го има тоа! Блажен е оној народ, на кого Господ му е Бог!