1Зошто, Боже, нѐ отфрли засекогаш? Зошто гневот Твој се разгоре на овците од Твоето пасиште?
2
3
4Твоите непријатели викаа во Твоето Собрание, поставија свои знаци таму.
5Мафтаа и кршеа со секири кај горниот влез,
6со секира и дрвен чекан ги искршија дрвените резби;
7
8Рекоа во срцата свои: „Ајде докрај да ги истребиме!“ И ги изгореа сите Божји светилишта во земјата.
9
10
11
12Но Бог, Царот мој е уште од пред вековите, Тој приготвува спасение среде Земјата!
13
14
15
16Твој е денот и Твоја е ноќта: Ти ги постави светилата и сонцето;
17Ти ги создаде сите граници на Земјата, летото и пролетта Ти ги определи.
18Сети се сепак на ова; непријателот Го навреди Господа; луѓе безумни го презираат Твоето име.
19Не предавај ја на ѕверовите душата на Својата грлица; не заборавај ги засекогаш душите на сиромасите Твои.
20Погледај на Својот завет, зашто сите мрачни домови по земјата се исполнија со беззаконици.
21Да не се врати посрамен потиснатиот; сиромавиот и бедниот нека го прославуваат Твоето име.
22Стани Боже, според правдата Своја пресуди; сети се како секој ден Те хули безбожникот.
23Не заборавај ја викотницата на Твоите непријатели, буната на оние што Те мразат, која постојано се крева против Тебе.