Псалми 78:1-72 MKDB2006 - Bible AI

¹ⓚСлушни ги народе мој поуките мои, нека чуе увото ваше што зборува устата моја.

²ⓛЈа отворам устата своја со парабола и ќе зборувам за непознатите работи од старо време,

³ⓜработи што ги чувме и дознавме и што ни раскажуваа татковците наши,

⁴ⓝнема да ги криеме од нивните деца, на идниот род ќе му раска­жуваме за славата на Господ и силата Негова, и чудесата Негови што Тој ги изврши.

⁵Тој подигна сведоштво во Јаков и положи закон во Израел, и им заповеда на татковците наши сето тоа да им го објават на децата свои,

⁶за да знае идниот род, децата, што ќе се родат, та и тие во свое време да им раскажуваат на своите деца,

⁷да ги полагаат надежите свои во Бога, да не ги забораваат делата Бож­ји, да ги чуваат Неговите заповеди

⁸ⓞи да не бидат како татковците нивни — род тврдоглав и бунтовен, непостојан по срце и не Му остана верен на Бога со духот свој.

⁹ⓟСиновите Ефремови, вооружени, стрелајќи со лакови, отстапија во денот на битката:

¹⁰тие не го запазија заветот на Бога и не сакаа да одат по Неговиот закон.

¹¹Ги заборавија Неговите добрини и чудеса, што им ги беше покажал,

¹²чудесата што пред очите на нив­ните татковци ги направи во египетската земја, во полињата на Цоан;

¹³ⓠго раздвои морето и ги преведе преку него, и ги постави водите како насип;

¹⁴ⓡдење ги водеше со облак, а по цела ноќ — со огнена светлина;

¹⁵ⓢразби карпа во пустината и ги на­пои како од голема бездна.

¹⁶Од карпата изведе вода, и води по­текоа како реки.

¹⁷ⓣНо тие продолжуваа и понатаму да грешат пред Него и да Го огорчуваат Севишниот во пустината:

¹⁸ⓤГо искушуваа Бога со срцето свое, барајќи храна за своето лакомство,

¹⁹ⓥпа Го нападнаа Бога, велејќи „Мо­же ли Бог да приготви трпеза во пустина?“

²⁰Ете, Тој удри во карпа — и бликнаа води, потекоа потоци. Може ли Тој да му даде и леб, може ли да му приготви месо на Својот народ?

²¹ⓦПоради ова што го чу, Господ се разгневи и пламна во гнев, и оган се разгоре против Јаков и гнев се крена против Израел,

²²затоа што не поверуваа во Бога и не се надеваа на спасението во Него.

²³ⓧТој им заповеда на облаците одозгора и се отворија вратите на небесата,

²⁴ⓨпа им истури дожд од мана да јадат, и им даде леб небесен.

²⁵ⓩЛеб ангелски јадеше човекот: Тој им испрати храна до наситување.

²⁶ⓐГо раздвижи од небото јужниот ветар и со силата Своја го дотера југо­западниот ветар,

²⁷па ги обложи со месо како со прав и со птици пернати како со песок морски:

²⁸ги нафрла среде нивниот табор, околу нивните живеалишта,

²⁹ⓑи тие јадеа и се заситија: и тоа што го сакаа, им го даде.

³⁰ⓒНо уште не беше минала нивната желба, и храната уште им беше во устата нивна,

³¹ⓓа гневот Божји дојде врз нив, ги уби нивните најсилни и израелските момчи­ња ги погуби.

³²При сето тоа тие продолжуваа да грешат и не поверуваа во чудесата Не­гови.

³³И така им минеа дните нивни по­пусто и годините нивни во ужас.

³⁴ⓔКога ги убиваше, тогаш Го бараа, се обраќаа и прибегнуваа кон Бога,

³⁵и се сеќаваа дека Бог е нивен по­мошник и дека Севишниот Бог е нивен избавител.

³⁶Но со устата своја Го мамеа, со јазикот свој лажеа пред Него;

³⁷ⓕсрцето нивно не Му беше наполно верно, и тие не беа цврсти во заветот Негов.

³⁸ⓖНо Тој, Милостивиот, им го простуваше гревот и не ги истребуваше, мно­гупати ја отстрануваше јароста Своја и не го разгоруваше сиот Свој гнев:

³⁹Тој ќе си спомнеше дека се тие тело и здив што оди и не се враќа.

⁴⁰ⓗКолкупати Го беа огорчувале во пустината и Го беа разгневувале во без­водната земја!

⁴¹ⓘИ отстапуваа и одново Го иску­шуваа Бога и Го раздразнуваа Светецот Израелов;

⁴²ⓙне се сеќаваа на Неговата рака, ни на денот кога Тој ги избави од непријателот;

⁴³ⓚкога ги покажа во Египет Своите знаци и во полињата на Цоан — Своите чудеса;

⁴⁴и ги претвори реките нивни и потоците нивни во крв, за да не можат да пијат;

⁴⁵испрати на нив бубачки да ги боц­каат и жаби да ги уништат;

⁴⁶житото нивно го предаде на гасеници и трудот нивен на скакулци;

⁴⁷лозјата им ги исчука со град и смок­вите нивни — со слана.

⁴⁸И добитокот нивен го уништи со град, а имотот нивен — со оган;

⁴⁹го испрати врз нив гневот на јароста Своја, јарост, и гнев, и маки — одред зли ангели;

⁵⁰го отвори патот на Својот гнев, не ги поштеди од смрт ни душите нивни и добитокот нивен го предаде на помор;

⁵¹ⓛуништи сѐ што беше првородено во Египет, првините од нивниот труд во шаторите на Хам.

⁵²ⓜТогаш го поведе Својот народ како овци, и ги водеше како стадо преку пус­тината:

⁵³ⓝги водеше сигурно, и тие не се упла­шија; непријателите нивни ги покри морето —

⁵⁴и Ги воведе во светата Своја гора, онаа, која десницата Негова ја беше придобила;

⁵⁵ⓞи ги изгони од пред лицето нивно народите, а земјата им ја раздели со ждрепка во нивно наследство, и ги на­сели израелските колена во полињата нивни.

⁵⁶ⓟНо тие Го искушуваа и Го огор­чуваа Бога Севишниот и не ги пазеа наредбите Негови.

⁵⁷Отстапија и се оттргнаа како тат­ковците нивни, се претворија во искривен лак.

⁵⁸Го разгневуваа на ридовите свои и со своите идоли Го раздразнуваа.

⁵⁹Бог го чу тоа, се разгневи многу, го отфрли Израел;

⁶⁰ⓠја отфрли скинијата во Силом, во која се всели Тој меѓу луѓето;

⁶¹ⓡи ја предаде во ропство нивната кре­пост и убавината нивна во рацете на непријателот;

⁶²ⓢпа го предаде Својот народ на меч и се разгневи на Своето наследство.

⁶³ⓣМомчињата нивни оган ги гол­таше, и за девојките нивни немаше свадбени песни;

⁶⁴ⓤсвештениците нивни паѓаа од меч, и вдовиците нивни не беа оплакувани.

⁶⁵Тогаш се разбуди Господ како од сон, како јунак од вино совладан,

⁶⁶ⓥи ги порази непријателите Свои од зад грб и ги предаде на вечен срам.

⁶⁷И го отфрли Јосифовиот шатор и не го избра коленото Ефремово,

⁶⁸ⓦтуку го избра коленото Јудино, го­рата Сион, која ја возљуби.

⁶⁹ⓧИ изгради светилиште Свое како небото и како Земјата го утврди засекогаш,

⁷⁰ⓨи го избра Давид, својот слуга, го зеде од овчите стада,

⁷¹ⓩи од овците што се јагнат го доведе за да го пасе народот Негов, Јаков и Из­раел, наследството Негово.

⁷²ⓐИ Тој ги пасеше со чисто срце и ги водеше со Својата мудра рака.