1Те прославувам Тебе, Господи, со сето срце свое, ги раскажувам сите чудеса Твои;
2ⓒсе радувам и се веселам во Тебе, го воспевам името Твое, Севишен!
3ⓓКога се повлекоа непријателите мои, се сопнаа, и погинаа пред Тебе.
4Бидејќи Ти се зазеде за мене и ме одбрани; седна на престолот Свој, досуди праведен суд.
5ⓔИм запрети на незнабошците, го погуби нечестивиот; името им го сотре за сите векови.
6ⓕНепријателот исчезна во вечни урнатини; градовите му ги разруши, и загина споменот за нив.
7ⓖНо Господ вечно седи на престолот; го подготвил престолот Свој за суд;
8ⓗТој ќе му суди на светот според правда, на луѓето ќе им суди праведно.
9ⓘГоспод им е тврдина на угнетените, крепост во време на неволја.
10Нека се надеваат на Тебе оние кои го знаат името Твое, бидејќи не ги оставаш оние што Те бараат.
11ⓙПејте Му на Господ Кој живее на Сион, кажувајте ги на народите делата Негови;
12ⓚбидејќи Тој се одмаздува за крв; ја помни; не ги заборава пискотниците на угнетените.
13ⓛСмилувај се, Господи, на мене; погледај како страдам од непријателите мои, Ти, Кој ме избавуваш од портите на смртта.
14ⓜЗа да можам да ги искажам сите славослови за Тебе пред портите на ќерката Сионска и да воскликнувам радосно за спасението Твое.
15Попаѓаа незнабошците во јама, што сами ја направија; во замка, која сами ја наместија, се фати ногата нивна.
16ⓝГоспод се појави и пресуди; во делата на рацете свои грешникот се заплетува.
17Ќе заминат во пеколот сите грешници, сите народи, кои Бога Го забораваат.
18ⓞЗашто нема засекогаш да биде заборавен сиромавиот, и надежта на бедните нема никогаш да пропадне.
19ⓟСтани, Господи, за да не се засили човекот; народите нека примаат суд пред Тебе.
20ⓠЗаплаши ги, Господи, за да разберат незнабошците дека се само луѓе.