Создавање 37:1-36 MKDB2006 - Bible AI

¹Јаков живееше во земјата, во која беше доселен неговиот тат­ко Исак, во земјата хананска.

²ⓩЕве го животот на синовите на Ја­ков: кога беше на седумнаесетгодиш­на возраст Јосиф го пасеше добитокот со браќата свои, со синовите на Билха и со синовите на Зелфа, жените на неговиот татко. Јосиф му носеше лоши гласови на својот татко за нив.

³ⓐА Израел го сакаше Јосиф повеќе од сите свои синови, зашто му се роди на стари години; и му направи шарена облека.

⁴ⓑА браќата, гледајќи дека таткото нивни го сака многу повеќе од сите свои синови, го замразија, така што не мо­жеа со него да зборуваат љубезно.

⁵ⓒПритоа Јосиф сони сон и им го рас­кажа на своите браќа, а тие го замразија уште повеќе.

⁶И им рече: „Чујте го сонот што го со­нив:

⁷врзуваме снопје во полето, и одеднаш мојот сноп се исправи, и застана прав, а вашите снопови се распоредија наоколу и му се поклонија на мојот сноп.“

⁸ⓓТогаш браќата му рекоа: „Зарем ти ќе царуваш над нас? Зарем ти ќе владееш над нас?“ Затоа уште повеќе го замразија, поради неговите соништа и поради неговите зборови.

⁹Потоа тој сони и втор сон, и им го раскажа и на браќата свои, велејќи: „Сонив уште еден сон, а тоа — сонцето и месечината и единаесет ѕвезди ми се поклонуваа.“

¹⁰И му го раскажа на својот татко како и на браќата свои, но татко му го прекори и рече: „Каков е тој сон што си го сонил? Зар јас и мајка ти, и браќата твои, ќе дојдеме тебе да ти се поклониме доземи?“

¹¹ⓔИ му позавидоа браќата негови; но татко му ги запомни тие зборови.

¹²ⓕЕднаш неговите браќа отидоа да го пасат добитокот на својот татко кај Сихем.

¹³Тогаш Израел му рече на Јосиф: „Браќата твои го пасат добитокот кај Сихем. Ајде да те испратам кај нив.“ А тој рече: „Добро, одам!“

¹⁴И уште му рече: „Оди и види како се браќата твои и како е добитокот, па јави ми.“ И го испрати по долината хевронска; и тој отиде во Сихем.

¹⁵И еден човек го најде како скита по полето, па го запраша, велејќи му: „Што бараш?“

¹⁶А тој одговори: „Ги барам браќата мои; кажи ми, те молам, каде го пасат добитокот?“

¹⁷А човекот рече: „Тие си заминаа одовде, зашто чув како велат — ајде да одиме во Дотан.“ И отиде Јосиф по браќата свои, и ги најде во Дотан.

¹⁸ⓖА тие го видоа оддалеку; и, пред да им се приближи, почнаа да се договараат за да го убијат.

¹⁹И си рекоа помеѓу себе: „Ене го доаѓа, оној што сонува!

²⁰ⓗАјде сега да го убиеме и да го фрлиме во некоја од овие јами, па ќе речеме: крвожеден ѕвер го изеде. Тогаш ќе видиме што ќе стане од неговите соништа!“

²¹ⓘНо, кога го чу тоа Рувим, посака да го спаси од рацете нивни, па рече: „Да не го убиваме!“

²²И уште им рече Рувим: „Крв да не пролевате; фрлете го во една од јамите во пустината, но не кревајте рака на него.“ А тој сакаше да го спаси од рацете нивни и да го врати кај татко му.

²³И кога Јосиф дојде кај своите браќа, тие му ја соблекоа шарената облека, што ја имаше на себе.

²⁴И го фатија, па го фрлија во една јама; а јамата беше празна; немаше вода во неа.

²⁵ⓙПотоа седнаа да јадат леб. И кревајќи ги очите, видоа Јишмаелци како доаѓаат од Галаад со камилите свои, натоварени со миризливи смоли, балсам и темјан; го пренесуваа тоа во Египет.

²⁶ⓚЈуда им рече на своите браќа: „Каква полза ќе имаме, ако го убиеме братот наш и ја сокриеме крвта негова?

²⁷Ајде да им го продадеме на овие Јишмаелци, па да не клаваме рака на него, зашто брат ни е, наша крв е.“ И го послушаа браќата негови.

²⁸ⓛПа кога мидјанските трговци минуваа покрај нив, тие го извадија Јосиф од јамата и им го продадоа на Јишмаелците за дваесет парчиња сребро; а овие го одведоа Јосиф во Египет.

²⁹А кога се врати Рувим кај јамата, Јосиф го немаше во неа. Тогаш тој ја раскина[14] облеката своја.

³⁰И отиде кај браќата свои и рече: „Го нема момчето: а сега, каде да се денам јас?“

³¹Тогаш ја зедоа Јосифовата облека, и заклаа јаре, па ја натопија облеката со крв.

³²И ја испратија шарената облека да се однесе на нивниот татко и да се рече: „Го најдовме ова, па види дали е тоа облеката на синот твој, или не?“

³³А тој ја позна и рече: „Облеката е на мојот син, крвожеден ѕвер го изел; Јосиф е, навистина, растргнат!“

³⁴И ја раскина Јаков облеката своја, па се препаша со вреќиште околу себе; и го оплакуваше синот свој многу де­нови.

³⁵ⓜИ се собраа сите негови синови и ќерки да го тешат; но тој не можеше да се утеши, туку велеше: „Со тага ќе појдам по синот мој во светот на мртвите.“ Така го оплакуваше.

³⁶А Мидјаните го продадоа Јосиф во Египет на Потифар, дворјанин на фараонот, заповедник на стражата.