Судии 21:1-25 MKDB2006 - Bible AI

¹ⓕИ се заколнаа Израелците во Мицпа, велејќи: „Никој од нас да не ја дава ќерка си на Венијаминовите синови за жена!“

²ⓖИ народот дојде во Божјиот дом, седеа таму до вечерта пред Бога, кренаа голем писок, силно плачеа

³и велеа: „Господи, Боже Израелов, зошто се случи ова во Израел, па сега изчезна едно племе во Израел.“

⁴ⓗНа другиот ден народот порани, и подигна таму жртвеник и принесоа жртви сепаленици, и жртви за мир.

⁵И рекоа синовите Израелови: „Кој уште од сите Израелови племиња не дошол на собранието пред Господ?“ Зашто голема клетва беше изречена пред оние што не беа дошле пред Господ во Мицпа, и беше речено, дека тие ќе бидат предадени на смрт.

⁶И синовите Израелови се смилија над братот свој Венијамин и рекоа: „Денес се истреби едно племе од Израел;

⁷ⓘшто да направиме за жени на останатите од нив, кога се заколнавме во Господ дека нема да им ги даваме ќерките свои за жени?“

⁸И рекоа: „Има ли некое од племињата Израелови, кое не е дојдено пред Господ во Мицпа?“ И се покажа дека од Јавеш Галаадски никој не дошол на собранието пред Господ.

⁹Го прегледаа народот, и ете, немаше ни еден од жителите на Јавеш Гала­адски.

¹⁰И општеството испрати таму два­наесет илјади души, и им дадоа заповед, велејќи: „Одете и поразете ги со меч жителите на Јавеш Галаадски, и жените и децата;

¹¹ⓙи еве што ќе направите: ‚Секој маж и секоја жена што познава машко легло, убијте ги.‘“

¹²И најдоа меѓу жителите на Јавеш Галаадски четиристотини моми што не познале машко легло, и ги доведоа во логорот кај Силом, кој е во хананската земја.

¹³ⓚТогаш целото општество испрати луѓе да разговараат со синовите Вени­јаминови, кои беа кај карпата Римон, и им објавија мир.

¹⁴И така Венијаминовите синови се вратија и им дадоа жени што беа ос­танале живи од жените на Јавеш Галаадски; но излезе дека тие не стасуваат.

¹⁵А на народот, пак, му беше жал за Венијамин, поради тоа што Господ не ја зачува целината на Израеловите племиња.

¹⁶И си рекоа старешините народни: „Што да направиме за жени на другите синови, бидејќи жените кај Венијамин се убиени?“

¹⁷И рекоа: „Наследството на Венија­мин нека остане, за да не се сотре едно племе од Израел.

¹⁸ⓛНо ние не можеме да им дадеме жени од нашите ќерки, зашто синовите Израелови се заколнаа, велејќи: ‚Про­клет да биде оној што ќе му даде жена на Венијамин!‘“

¹⁹ⓜИ рекоа: „Ете, секоја година е празник Господов во Силом, на север од Ветол и на исток од патот, кој води од Ветил за Сихем, и на југ од Левона.“

²⁰И им заповедаа на синовите Вени­јаминови, велејќи: „Одете и сокријте се во лозјата,

²¹и гледајте, кога ќе излезат момите од Силом да играат оро, излезете од лозјата и грабнете си секој жена за себе од тие моми, па одете си во земјата Венијаминова;

²²ⓝа кога ќе дојдат татковците, или браќата нивни да се поплачат кај нас, ние ќе им речеме: ‚Простете ни за нив, бидејќи ние не зедовме за секого од нив жена во време на војната, и вие не им дадовте; сега вие сте виновни.‘“

²³Така и направија синовите Венија­минови, и зедоа според бројот свој жени од оние што беа во орото и кои ги одзедоа, па тргнаа и се вратија во делот свој, и изградија градови и заживеа во нив.

²⁴Во исто време Израелците се ра­зотидоа оттаму, секој според родот свој и според племето свое, отиде во делот свој.

²⁵ⓞВо тие денови Израел немаше цар: секој го правеше она што му се чинеше дека е добро.