1Јас, браќа, не можев да ви зборувам како на духовни, туку како на телесни, како на деца во Христос.
2
3
4Зашто, кога еден вели: „Јас сум Павлов“, а друг: „Јас сум Аполосов“, не сте ли тогаш телесни?
5
6Јас посадив, Аполос полеа, но Бог направи да израсне.
7Затоа, ниту оној кој сади е нешто, ниту, пак, оној што полева, туку Бог, Кој прави да израсне.
8Кој сади и кој полева се едно; а секој ќе ја добие својата награда според својот труд.
9Ние сме Му соработници на Бога, а вие сте Божја нива, Божјо здание.
10
11Зашто никој не може да постави друга основа, освен положената, а таа е Исус Христос.
12
13
14И, ако делото на оној што ѕидал остане, тој ќе прими награда.
15А оној чие дело ќе изгори, тој ќе биде оштетен, а самиот ќе се спаси, но како низ оган.
16
17Ако некој го разори Божјиот храм, него Бог ќе го разори; зашто Божјиот храм е свет, а тоа сте вие.
18
19
20
21И така, никој нека не се фали со луѓе, бидејќи сѐ е ваше:
22било Павле или Аполос, или Кифа, било светот или животот, или смртта, било сегашното или идното, — сѐ е ваше,
23вие, пак, сте Христови, а Христос — Божји.