1 Самоилова 20:1-42 MKDB2006 - Bible AI

¹ⓩДавид избега од Нават, кој е кај Рама, и дојде, па му рече на Јо­натан: „Што направив јас, во што сум виновен, со што згрешив пред татко ти, та ја бара душата моја?“

²Му одговори Јонатан: „Не, ти нема да умреш. Ете, татко ми не прави ни­што, било големо, било мало, без да им јави на ушите мои. Зошто татко ми ќе го крие тоа од мене? Тоа нема да биде.“

³ⓐДавид се колнеше и говореше: „Тат­ко ти добро знае дека јас стекнав благонаклоност во твоите очи, затоа си вели: ‚нека не знае за тоа Јонатан за да не се огорчи.‘ Но, ти се колнам во Господ и во твојата душа дека само еден чекор има меѓу мене и смртта.“

⁴Јонатан му рече на Давид: „Што са­ка душата твоја, јас ќе го сторам тоа за тебе.“

⁵ⓑТогаш Давид му рече на Јонатан: „Ете, утре е млада месечина, и јас треба да седам со царот на трпезата; но пушти ме, и јас ќе се кријам во полето до ве­черта на третиот ден.

⁶Ако татко ти запраша за мене, ти кажи: ‚Давид ме замоли да оди во својот град Витлеем, зашто таму се врши годишно принесување на жртва за сиот негов род.‘

⁷Ако на тоа тој каже: ‚добро‘, твојот слуга ќе има мир; ако, пак, се разгневи, тогаш знај дека тој намислил нешто лошо.

⁸ⓒА ти стори му милост на твојот слуга, — зашто ти го воведе слугата свој во завет Господов со тебе, — и ако има некоја вина во мене, убиј ме ти! Зошто да ме водиш кај татко ти?“

⁹Јонатан одговори: „Тоа нема да стане со тебе; зашто, ако навистина дознаам дека татко ми решил да ти направи нешто лошо, зар нема да ти јавам за тоа?“

¹⁰Тогаш Давид му рече на Јонатан: „Кој ќе ми соопшти, ако татко ти одго­вори налутено?“

¹¹Јонатан му рече на Давид: „Ајде да одиме во полето.“ И обајцата излегоа во полето.

¹²ⓓЈонатан му рече на Давид: „Се колнам во Господ, Бог Израелов! Утре во ова време, или другиот ден, ќе разберам од татко ми; и ако е тој благонаклонет кон Давид, и ако јас уште тогаш не испратам гласници кај тебе и не им јавам на твоите уши,

¹³ⓔнека Господ ми испрати најголема казна и уште поголемо зло да ми додаде! Ако, пак, татко ми решил да ти нанесе зло, и тоа ќе го соопштам до ушите твои, и ќе те пуштам; тогаш оди си со мир, и Господ нека биде со тебе, како што беше со татко ми!

¹⁴Но и ти, ако бидеш уште жив, направи ми милост Господова.

¹⁵ⓕАко, пак, умрам, не ја одземај милоста своја од домот мој никогаш, дури ни тогаш, кога Господ ќе ги истреби од лицето на земјата сите непријатели Давидови.“

¹⁶Така склучи Јонатан завет со домот Давидов и рече: „Господ нека им врати на непријателите Давидови!“

¹⁷ⓖЈонатан му се заколна на Давид во љубовта своја кон него, бидејќи го сакаше како душата своја.

¹⁸И му рече Јонатан: „Утре е млада месечина, и ќе запрашаат за тебе, биде­јќи местото твое нема да биде зафатено;

¹⁹ⓗзатоа на третиот ден слези и оди брзо на местото, каде што се криеше порано, и седни кај каменот Езел;

²⁰јас, пак, ќе пуштам кон таа страна три стрели, небаре ќе стрелам во цел.

²¹Потоа ќе испратам едно момче, на кого ќе му кажам: ‚Оди, најди ги стрелите‘, и ако му кажам на момчето: ‚Еве, стрелите се зад тебе, земи ги‘, дојди кај мене, тогаш има мир за тебе, и, се колнам во Господ, нема ништо да ти стане.

²²Ако, пак, му кажам вака на мом­чето: ‚Ете, стрелите се пред тебе‘ тогаш оди си, бидејќи Господ те пушта.

²³ⓘА за тоа, за кое говоревме јас и ти, Господ е сведок меѓу мене и тебе за­секогаш.“

²⁴Давид се сокри во полето. Кога настапи млада месечина, царот седна на трпезата да јаде.

²⁵Царот седна на местото свое, како секогаш, на седиштето до ѕидот. Јона­тан стана, а Авенир седна до Саул; местото, пак, на Давид остана празно.

²⁶ⓙТој ден Саул не кажа ништо, зашто си помисли дека тоа е случајно дека Давид е нечист, не се исчистил.

²⁷Настапи и вториот ден по младата месечина, а местото на Давид остануваше празно. Тогаш Саул му рече на синот свој Јонатан: „Зошто синот Јесеев не дојде на ручек ниту вчера, ниту денес?“

²⁸Јонатан му одговори на Саул: „Давид измоли од мене да отиде во Витлеем,

²⁹велејќи: ‚Пушти ме, бидејќи имаме во градот родбинско принесување жрт­ва, и брат ми ме покани; затоа, ако сум стекнал благонаклоност во очите твои, пушти ме да одам и да се видам со браќата свои; затоа тој и не дојде на царскиов ручек.‘“

³⁰ⓚТогаш Саул многу се разгневи на Јонатан и му рече: „Развратен и непокорен сине! Зар не знам дека си се здру­жил со Јесеевиот син за срам, на себе и за срам на мајка си!

³¹Зашто во сите денови, додека Јесеевиот син живее на земјата, нема да опстанеш ни ти, ни царството твое; а сега испрати и доведи го кај мене, бидејќи е осуден на смрт.“

³²ⓛЈонатан му одговори на татко си Саул и му рече: „Зошто да се убива? Што направил?“

³³Тогаш Саул фрли копје врз него за да го убие. Тогаш Јонатан разбра дека татко му решил да го убие Давид.

³⁴Јонатан стана од трпезата многу разгневен и не ручаше на другиот ден по младата месечина, зашто тагуваше за Давид, а и затоа што татко му го навреди.

³⁵На другиот ден изутрина Јонатан излезе во полето, во времето што му го беше определил на Давид, и едно мало момче со него.

³⁶И тој му рече на момчето: „Трчај, барај ги стрелите што ги пуштам.“ Момчето се затрча, а тој ги пушташе стрелите така што тие летаа подалеку од момчето.

³⁷И момчето се затрча натаму, на каде што Јонатан ги пушташе стрелите, и Јонатан викна по момчето и рече: „Гледај, стрелата е пред тебе.“

³⁸Јонатан, пак, викаше по момчето: „Трчај побрзо, не се запирај.“ И момче­то ги собра Јонатановите стрели и дојде кај господарот свој.

³⁹А момчето не знаеше ништо; само Јонатан и Давид знаеја, каква е работата.

⁴⁰Тогаш Јонатан му го даде оружјето свое на момчето што беше со него, и му рече: „Оди и однеси го во градот.“

⁴¹Момчето отиде, а Давид се исправи од југ и падна ничкум на земјата и трипати се поклони; и се бакнаа тие еден со друг, и обајцата плачеа заедно, но Да­вид повеќе плачеше.

⁴²Јонатан му рече на Давид: „Оди со мир; а тоа, во кое се колневме двајцата во името Господово, велејќи: ‚Господ да биде меѓу мене и твоето семе‘, нека биде засекогаш.“