1 Самоилова 26:1-25 MKDB2006 - Bible AI

¹ⓖПотоа кај Саул во Гива дојдоа Зифејците и рекоа: „Ете, Давид се крие кај нас во ридовите на Хахила, во близина на пустинската област.“

²ⓗТогаш Саул стана, се спушти во пус­тината Зиф, и со него три илјади од­брани израелски мажи, за да го бара Давид во пустината Зиф.

³И Саул постави логор на ридот Хахила, десно од пустината, покрај па­тот; а Давид, кој се наоѓаше во пустината, виде дека Саул оди по него во пус­тината;

⁴и Давид испрати разузнувачи и дозна дека Саул навистина дошол.

⁵ⓘИ стана Давид и отиде на местото, каде што Саул беше поставил логор, го виде Давид местото, каде што спиеше Саул и военоначалникот негов Авенир, синот Ниров. Саул спиеше во шаторот, а народот се беше сместил околу него.

⁶ⓙДавид се сврте и им рече на Хитие­цот Ахимелех и на Авеса, синот на Саруја, Јоавов брат, велејќи: „Кој ќе дојде со мене кај Саул во шаторот?“ Авеса одговори: „Јас ќе дојдам со тебе.“

⁷Давид дојде со Авеса кај луѓето на Саул ноќе; и ете, Саул лежи заспан во царската кола и копјето му е забодено во земјата покрај перницата негова; а Авенир и народот лежеа околу него.

⁸ⓚАвеса му рече на Давид: „Денес Господ го предаде твојот непријател во рацете твои; затоа дозволи, јас ќе го приковам со копје за земјата со еден замав и нема да го повторам ударот.“

⁹ⓛНо Давид му рече на Авеса: „Не убивај го, зашто кој кренал рака врз по­мазаник Господов, а останал неказнет?“

¹⁰Давид уште рече: „Да е жив Господ. Нека го собори Господ, или ќе дојде денот негов, и тој ќе умре, или ќе отиде во војна и ќе загине; а мене да не ми дава Господ да кренам рака врз пома­заник Господов;

¹¹ⓜтуку да го земеме копјето негово што е покрај перницата негова, и садот со вода, па да си одиме.“

¹²Давид го зеде копјето и садот со вода покрај зглавјето на Саул, и си отидоа; и никој не виде, никој не дозна и никој не се разбуди, а сите спиеја, биде­јќи ги беше обзел сон од Господ.

¹³ⓝПремина Давид од онаа страна и застана на врвот од ридот далеку, а меѓу нив имаше големо растојание.

¹⁴И викна Давид кон народот и кон Авенир, синот Ниров, велејќи: „Авени­ре, јави се!“ Авенир се јави и рече: „Кој си ти што викаш и го обеспокојуваш царот?“

¹⁵Давид му рече на Авенир: „Нели си маж, и кој е рамен на тебе во Израел? Зошто тогаш не го чуваш господарот свој, царот? Зашто доаѓаше некој од народот да го убие царот, твојот господар.

¹⁶Ти лошо правиш; се колнам во Господ! Вие заслужувате смрт, поради тоа што не го чувате господарот свој, помазаникот Господов. Види, каде е копјето на царот и садот со вода што беа покрај зглавјето негово?“

¹⁷ⓞИ Саул го позна гласот на Давид и рече: „Твојот глас ли е тоа, сине мој Давиде?“ И Давид рече: „Мојот глас е, господаре мој, царе.“

¹⁸ⓟИ рече уште: „Поради што господарот мој го гони својот слуга? Што сум направил? Какво зло најде кај мене?

¹⁹А сега мојот господар и цар нека ги ислуша зборовите на својот слуга: Ако Господ те поттикнал против мене, то­гаш нека му биде благопријатна жртвата твоја; ако, пак тоа го прават сино­вите човечки, тогаш проклети да се од Господ, бидејќи тие сега ме изгонија за да не припаѓам кон наследството Госпо­дово; велејќи: — оди и служи им на туѓи богови.

²⁰Нека не се пролее мојата крв на земјата пред Господ, зашто царот Израелов излезе да бара една болва, како кога се брка еребица по планините.“

²¹Тогаш Саул рече: „Јас згрешив; врати се, сине мој Давиде, зашто нема повеќе да ти правам зло, бидејќи денес душата ми беше скапа во твоите очи; безумно постапував јас и многу, многу згрешив.“

²²Давид му одговори и рече: „Еве го копјето на царот; нека дојде еден од младите и нека го земе;

²³а Господ нека му даде секому спо­ред правдата Негова и според вистината Негова, зашто Господ те предаваше во рацете мои, но јас не посакав да кренам рака врз помазаникот Господов;

²⁴и, како што денес ти беше скапоцен животот твој во моите очи, така нека се цени и мојот живот во очите на Господ; и нека ме спаси од секаква неволја!“

²⁵А Саул му довикна на Давид: „Благословен да си, сине мој Давиде; ти ќе го извршиш она што си го започнал, и бездруго ќе победиш.“ И тогаш Давид отиде по својот пат, а Саул се врати во местото свое.