1 Царевите 2:1-46 MKDB2006 - Bible AI

¹Наближи времето да умре Давид, и тој му заповеда на синот свој Соло­мон, велејќи:

²ⓛ„Еве, јас заминувам по патот на сите смртни, а ти биди храбар и човек,

³ⓜи чувај го заветот на Господ, твојот Бог, одејќи по Неговите патишта и да ги чуваш повелбите Негови и запове­дите Негови, судовите Негови и зако­ните Негови, како што е напишано во Мојсеевиот закон за да бидеш благораз­умен во сѐ што и да правиш и насекаде, каде и да се свртиш,

⁴ⓝта Господ да го исполни зборот Свој што го беше кажал за мене, велејќи: ‚Ако твоите синови ги чуваат патиш­тата свои за да одат пред Мене во вис­тината од сѐ срце и од сета душа, нема да недостига човек од тебе на Израе­ловиот престол.‘

⁵Но ти знаеш што ми направи Саруевиот син Јоав, како постапи со двајцата војводи на израелската војска, со Нировиот син Авенир и со Јетеро­виот син Амаса, како ги уби и во мирно време пролеа крв како во војна, и со борбена крв го искрвави појасот на крс­тот свој и обувките на нозете свои;

⁶а ти постапувај според својата муд­рост, и не оставај го да умре спокојно од старост.

⁷ⓞА на синовите од галаадчанецот Верзелиј направи им милост, и нека би­дат меѓу оние што се хранат на твојата трпеза, бидејќи ми излегоа во пресрет, кога бегав од братот твој Авесалом.

⁸ⓟЕте, со тебе е и Семеј, синот на Ве­нијаминецот Гера од Бахурим; тој ме колнеше со тешки клетви, во денот кога одев во Маханаим; но тој ми излезе во пресрет кај Јордан, и јас Му се заколнав во Господ, велејќи: нема да те погубам со меч.

⁹ⓠНо ти не го оставај неказнет, би­дејќи си мудар човек и знаеш што треба да направиш со него за да ја симнеш не­говата седа глава окрвавена во пе­колот.“

¹⁰И потоа Давид почина кај татков­ците свои и беше погребан во Давидо­виот град.

¹¹ⓡА Давид царуваше над Израел четириесет години: во Хеврон царува­ше седум години и во Ерусалим царуваше триесет и три години.

¹²Тогаш Соломон седна на престолот на татко си Давид, и царството негово се зацврсти многу.

¹³А Адонија, Агитиниот син, дојде кај Витсавеја, Соломоновата мајка. Таа го праша: „Со мир ли си дојден?“ Тој одговори: „Со мир.“

¹⁴И тој рече: „Имам нешто да ти ка­жам.“ Таа му рече: „Кажувај.“

¹⁵ⓢТогаш тој продолжи: „Ти знаеш де­ка царството ми се паѓаше мене, и сиот Израел ги свртуваше погледите кон ме­не, како кон иден цар; но царството отиде од мене и се падна на братот мој, бидејќи тоа беше од Господ.

¹⁶Сега те молам за едно: не ми отка­жувај.“ Таа му рече: „Говори.“

¹⁷И тој пак продолжи: „Те молам проговори му на царот Соломон, би­дејќи тој нема да ти откаже, да ми ја даде за жена Сунамитката Авишага.“

¹⁸Витсавеја одговори: „Добро, јас ќе зборувам со царот за тебе.“

¹⁹ⓣИ Витсавеја влезе кај царот Соло­мон да му говори за Адонија. Царот стана пред неа, ѝ се поклони и седна на престолот свој. Поставија престол и за царевата мајка, и таа седна десно од него;

²⁰и рече: „Имам една молба кон тебе, не ми откажувај.“ А царот ѝ одговори: „Барај, мајко, нема да ти откажам.“

²¹Таа рече: „Дај му ја Сунамитката Авишага за жена на братот твој Адо­нија.“

²²Тогаш царот Соломон одговори и ѝ рече на мајка си: „А зошто ја бараш Сунамитката Авишага за Адонија? По­барај го за него и царството, бидејќи тој ми е поголем брат, а откај него се и свештеникот Авијатар и Саруевиот син Јоав.“

²³И царот Соломон се заколна во Гос­под, велејќи: „Нека Господ ми испрати голема казна и уште повеќе да ми додаде, ако Адонија не ги кажал тие зборови по цена на душата своја.

²⁴А сега — се колнам во Господ, Кој ме зацврсти и постави на престолот од мојот татко Давид и Кој ми основа дом, како што беше говорел Тој, — сега Адонија треба да умре.“

²⁵ⓤИ царот Соломон го испрати Јахо­јадаевиот син Ванеја, кој го удри и тој умре.

²⁶На свештеникот Авијатар царот му рече: „Оди си во Анатот на нивата сво­ја; ти заслужуваш смрт, но сега нема да те погубам, бидејќи си го носел ков­чегот на Господ Бог пред татко ми Давид, и си трпел сѐ што трпел и татко ми.“

²⁷И Соломон го отстрани Авијатар од Господовото свештенство, и се ис­полни словото на Господ што го беше кажал за домот на Илиј во Силом.

²⁸Дојде глас за тоа до Јоав, — бидејќи Јоав ја држеше страната на Адонија, а не ја држеше страната на Соломон, — и Јоав избега во Господовата скинија и се фати за роговите на жртвеникот.

²⁹Му соопштија на цар Соломон дека Јоав избегал во Господовата скинија и дека е кај жртвеникот. Соломон го ис­прати Јахојадаевиот син Ванеја, велеј­ќи: „Оди, убиј го.“

³⁰Ванеја дојде во Господовата скинија и му рече на Јоав: „Вака кажа царот: излегувај.“ А тој одговори: „Не, јас са­кам тука да умрам.“ Ванеја му го сооп­шти тоа на царот, велејќи: „Така рече Јоав и така ми одговори.“

³¹Царот му рече: „Направи како што рекол тој: убиј го и погреби го, и пролеаната невина крв од Јоава ќе ја измиеш од мене и од домот на татко ми;

³²ⓥГоспод нека ја сврти крвта негова врз неговата глава, поради тоа што уби двајца невини мажи подобри од него: тој го погуби со меч, без знаење на тат­ко ми Давид, Нировиот син Авенир, воен началник израелски, и Јетеровиот син Амаса, воен началник јудејски;

³³ⓦнека се сврти крвта нивна врз главата на Јоав и врз потомството негово засекогаш, а на Давид, и на потомството негово, и на домот негов, и на престолот негов нека биде мир од Господ засекогаш!“

³⁴И отиде Јехојадаевиот син Ванеја, го удри Јоав и го уби; и тој беше погребан на неговиот имот во рамнината.

³⁵Тогаш царот Соломон го постави Јехојадаевиот син Ванеја над војската место него. Свештеникот Садок, пак, царот го постави место Авијатар.

³⁶Царот испрати, та го повика Семеј и му рече: „Изгради си дом во Еру­салим и живеј тука и никаде не излегувај оттука;

³⁷и знај дека во оној ден, во кој ќе излезеш и ќе го минеш потокот Кедрон, бездруго ќе умреш; крвта твоја ќе ти биде врз твојата глава.“

³⁸А Семеј му рече на царот: „Добро, како што заповеда мојот цар господар, така ќе направи твојот слуга.“ И Семеј живееше во Ерусалим тие години.

³⁹ⓧНо по три години се случи, двајца од Семеиевите слуги избегаа кај гат­скиот цар Анхус, Мааховиот син. И му јавија на Семеј, велејќи: „Ете, твоите слуги се во Гет.“

⁴⁰Семеј стана, го оседла магарето и тргна за Гет кај Анхус да ги бара слу­гите свои. Семеј се врати и ги доведе своите слуги од Гет.

⁴¹И го известија Соломон дека Семеј одел од Ерусалим во Гет и се вратил.

⁴²Тогаш царот испрати да го пови­каат Семеј и му рече: „Нели ти се за­колнав во Господ и нели ти соопштив, велејќи: знај дека во оној ден, во кој ќе излезеш и ќе отидеш некаде, бездруго ќе умреш? И ти ми одговори: добро.

⁴³Па зошто не ја запази заповедта што ти ја дадов пред Господ со клетва?“

⁴⁴Уште му рече на Семеј царот: „Ти го знаеше и го знае срцето твое сето зло што си му го направил на татко ми Давид. Туку Господ нека ја сврти злобата твоја врз твојата глава!

⁴⁵А цар Соломон да биде благословен и Давидовиот престол да стои цврсто пред Господ засекогаш!“

⁴⁶И царот му заповеда на Јехојадае­виот син Ванеја, и тој отиде, та го удри Семеј, и тој умре.