1A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;
2Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.
3Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.
4Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.
5Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.
6I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.
7Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.
8Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.
9Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.
10Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.
11Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.
12I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;
13I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.
14Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.
15Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.
16Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.
17Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.
18Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.
19Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.
20Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.
21Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.
22Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.