I Kronik 16:1-43 polUBG - Bible AI

1A gdy przynieśli arkę Boga i umieścili ją pośrodku namiotu wzniesionego przez Dawida, złożyli całopalenia i ofiary pojednawcze przed Bogiem.

2A gdy Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar pojednawczych, błogosławił lud w imię PANA.

3I rozdał wszystkim Izraelitom, tak mężczyźnie, jak i kobiecie, po bochenku chleba i po kawałku mięsa oraz po bukłaku wina.

4Ustanowił też niektórych Lewitów sługami przed arką PANA, aby wspominali i chwalili go, i dziękowali PANU, Bogu Izraela:

5Asafa, naczelnika, a po nim Zachariasza, Jejela, Szemiramota, Jechiela, Mattitiasza, Eliaba, Benajasza i Obed-Edoma: Jejela do gry na instrumentach: cytrach i harfach, a Asafa — na cymbałach;

6A kapłanów Benajasza i Jachaziela, aby stali nieustannie z trąbami przed arką przymierza Boga.

7Wtedy w tym dniu Dawid postanowił po raz pierwszy, aby Asaf i jego bracia chwalili PANA tym psalmem:

8Wysławiajcie PANA, wzywajcie jego imienia, opowiadajcie między narodami sprawy jego.

9Śpiewajcie mu, śpiewajcie mu psalmy, rozmawiajcie o wszystkich jego cudach.

10Chlubcie się jego świętym imieniem, niech się raduje serce szukających PANA.

11Szukajcie PANA i jego mocy, szukajcie zawsze jego oblicza.

12Przypominajcie sobie dzieła, które czynił, jego cuda i wyroki jego ust.

13Wy, potomkowie Izraela, jego sługi; wy, synowie Jakuba, jego wybrańcy!

14On jest PANEM, naszym Bogiem, jego sądy na całej ziemi.

15Pamiętajcie zawsze o jego przymierzu, o słowie, które nakazał po tysiąc pokoleń;

16O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, i o przysiędze złożonej Izaakowi.

17Ustanowił je jako prawo dla Jakuba, jako wieczne przymierze dla Izraela;

18Mówiąc: Tobie dam ziemię Kanaan jako dział waszego dziedzictwa;

19Kiedy było was niewielu, byliście nieliczni i obcy w niej.

20I wędrowali od narodu do narodu, z jednego królestwa do innego ludu;

21Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, nawet karcił królów z ich powodu, mówiąc;

22Nie dotykajcie moich pomazańców, a moim prorokom nie czyńcie nic złego.

23Śpiewaj PANU, cała ziemio, opowiadajcie dzień po dniu o jego zbawieniu.

24Głoście wśród narodów jego chwałę, pośród wszystkich ludów — jego cudowne dzieła;

25Wielki bowiem jest PAN i godny wszelkiej chwały, straszliwszy nad wszystkich bogów;

26Gdyż wszyscy bogowie narodów bożkami, a PAN uczynił niebiosa.

27Chwała i cześć przed nim, moc i radość w jego przybytku.

28Oddajcie PANU, rodziny narodów, oddajcie PANU chwałę i moc.

29Oddajcie PANU chwałę jego imienia. Przynoście dary i przychodźcie przed jego oblicze. Oddajcie PANU pokłon w ozdobie świętości.

30Zadrżyj przed nim, cała ziemio. Świat będzie utwierdzony, aby się nie poruszył.

31Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech mówią wśród narodów: PAN króluje!

32Niech zaszumi morze i to, co je napełnia, niech radują się pola i wszystko, co jest na nich.

33Wtedy radośnie wykrzykną leśne drzewa przed PANEM, bo idzie, aby sądzić ziemię.

34Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

35I mówcie: Zbaw nas, BOŻE naszego zbawienia, i zgromadź nas, i wybaw nas od pogan, abyśmy wielbili twoje święte imię i chlubili się twoją chwałą.

36Błogosławiony PAN, Bóg Izraela, na wieki wieków. I cały lud powiedział: Amen i chwalił PANA.

37I Dawid zostawił tam przed arką przymierza PANA Asafa i jego braci, aby nieustannie pełnili służbę przed arką, według potrzeby każdego dnia;

38Także Obed-Edoma i ich braci, sześćdziesięciu ośmiu; a Obed-Edoma, syna Jedutuna, i Chosę uczynił odźwiernymi.

39Kapłana Sadoka i jego braci kapłanów pozostawił przed przybytkiem PANA na wyżynie w Gibeonie;

40Aby składali PANU nieustannie, rano i wieczorem, całopalenia na ołtarzu całopaleń, zgodnie ze wszystkim, co jest napisane w Prawie PANA, które nadał on Izraelowi;

41A z nimi pozostawił Hemana i Jedutuna oraz resztę wybranych, imiennie wyznaczonych, aby chwalili PANA, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

42I u nich, u Hemana i Jedutuna, pozostawił trąby i cymbały dla grających na tych i na innych instrumentach muzycznych dla Boga. Synowie zaś Jedutuna byli odźwiernymi.

43Potem cały lud się rozszedł, każdy do swego domu. Dawid też wrócił, aby błogosławić swojemu domowi.