1David’in mezmuru Yahve benim çobanımdır, hiç eksiğim olmaz.
2Beni yeşil çayırlarda yatırır. Sakin suların yanına götürür.
3Canımı yeniler. Adı uğruna doğruluk yollarında bana rehberlik eder.
4Ölüm gölgesindeki vadiden geçsem bile, kötülükten hiç korkmam, çünkü sen benimlesin. Senin asan, değneğin, onlar rahatlatır beni.
5Düşmanlarımın huzurunda, önüme sofra kurarsın. Başımı yağla meshedersin. Kâsem taşmakta.
6Kesin olarak yaşamımın bütün günlerinde iyilik ve sevgi izleyecek beni, ve daima Yahve’nin evinde oturacağım.