1مېنىڭ ھالىمغا ۋاي! چۈنكى مەن خۇددى يازدىكى مېۋىلەر يىغىلىپ،
2ئىخلاسمەن كىشى زېمىندىن يوقاپ كەتتى،
3رەزىللىكنى پۇختا قىلىش ئۈچۈن،
4ئۇلارنىڭ ئەڭ ئېسىلى خۇددى جىغاندەك،
5ئۈلپىتىڭگە ئىشەنمە،
6چۈنكى ئوغۇل ئاتىسىغا بىھۆرمەتلىك قىلىدۇ،
7بىراق مەن بولسام، پەرۋەردىگارغا قاراپ ئۈمىد باغلايمەن؛
8ماڭا قاراپ خۇش بولۇپ كەتمە، ئى دۈشمىنىم؛
9مەن پەرۋەردىگارنىڭ غەزىپىگە چىداپ تۇرىمەن ــ
10ۋە مېنىڭ دۈشمىنىم بۇنى كۆرىدۇ،
11ــ سېنىڭ تام-سېپىللىرىڭ قۇرۇلىدىغان كۈنىدە،
12شۇ كۈنىدە ئۇلار يېنىڭغا كېلىدۇ؛
13بىراق يەر يۈزى بولسا ئۆزىنىڭ ئۈستىدە تۇرۇۋاتقانلار تۈپەيلىدىن،
14ــ ئۆز خەلقىڭنى، يەنى ئورماندا، كارمەل ئوتتۇرىسىدا يالغۇز تۇرۇۋاتقان ئۆز مىراسىڭ بولغان پادىنى،
15ــ سەن مىسىر زېمىنىدىن چىققان كۈنلەردە بولغاندەك،
16ئەللەر بۇنى كۆرۈپ بارلىق ھەيۋىسىدىن خىجىل بولىدۇ؛
17ئۇلار يىلاندەك توپا-چاڭنى يالايدۇ؛
18قەبىھلىكنى كەچۈرىدىغان،
19ــ ئۇ يەنە بىزگە قاراپ ئىچىنى ئاغرىتىدۇ؛
20ــ سەن قەدىمكى كۈنلەردىن بېرى ئاتا-بوۋىلىرىمىزغا قەسەم قىلغان ھەقىقەت-ساداقەتنى ياقۇپقا،