1«بوزراھ شەھىرىدىن چىققان، ئۈستىبېشى قېنىق قىزىل رەڭلىك،
2«ئۈستىبېشىڭدىكىسى نېمىشقا قىزىل،
3«مەن يالغۇز شاراب كۆلچىكىنى چەيلىدىم؛
4چۈنكى قەلبىمگە قىساس كۈنى پۈكۈلگەنىدى،
5مەن قارىسام، ياردەم قىلغۇدەك ھېچكىم يوق ئىدى؛
6شۇنىڭ بىلەن ئەل-يۇرتلارنى غەزىپىمدە دەسسىۋەتكەنمەن،
7«مەن پەرۋەردىگارنىڭ شەپقەتلىرى توغرۇلۇق ئەسلىتىپ سۆزلەيمەن؛
8ئۇ ئۇلارنى: ــ «ئۇلار مېنىڭ خەلقىم،
9ئۇلارنىڭ بارلىق دەردلىرىگە ئۇمۇ دەردداش ئىدى؛
10بىراق ئۇلار ئاسىيلىق قىلىپ ئۇنىڭ مۇقەددەس روھىغا ئازار بەردى؛
11بىراق ئۇ: ــ «مۇسا پەيغەمبىرىم! مېنىڭ خەلقىم!» دەپ ئەينى كۈنلەرنى ئەسلەپ توختىدى.
12ئۇنىڭ گۈزەل شەرەپلىك بىلىكى مۇسانىڭ ئوڭ قولى ئارقىلىق ئۇلارنى يېتەكلىگۈچى بولدى،
13ئۇلارنى دالادا ئەركىن كېزىپ يۈرىدىغان ئاتتەك،
14ماللار جىلغىغا ئوتلاشقا چۈشكەندەك،
15ئاھ، ئاسمانلاردىن نەزىرىڭنى چۈشۈرگىن،
16چۈنكى گەرچە ئىبراھىم بىزنى تونۇمىسىمۇ،
17ئى پەرۋەردىگار، نېمىشقا بىزنى يوللىرىڭدىن ئازدۇرغانسەن؟
18مۇقەددەس خەلقىڭ پەقەت ئازغىنە ۋاقىتلا تەۋەلىكىگە* ئىگە بولالىغان؛