Аюб 17:1-16 UZV2013 - Bible AI

²Мазах қилувчилар атрофимни ўраб олган. Адоватларини ўз кўзларим билан кўриб турибман.

³Эй Худо, Ўзинг мени кафилликка олгин. Ахир, яна ким бор мени қўллайдиган?

⁴Сен дўстларимнинг онгини ақл–заковат учун ёпиб қўйгансан, Шунинг учун уларнинг устун бўлишларига йўл бермайсан.

⁵Улар ўз фойдасини кўзлаб, дўстларига хиёнат қиладилар. Шундайларнинг фарзандлари кўр бўлсин.

⁶Худо мени одамлар орасида кулги қилиб қўйди, Улар юзимга тупуришади.

⁷Қайғудан кўзларим хиралашган, Аъзои баданим заифлашиб, қоқ суяк бўлиб қолган.

⁸Ўзини покдил деб билганлар мени кўриб ажабланяптилар, Улар мени иккиюзламачи деб ўйлаяптилар. Ўзини айбсиз деб билганлар мендан ғазабланяптилар.

⁹Аммо шунга қарамай солиҳ одам ўз йўлида юраверади, Қўли пок бўлган кучайиб кетаверади.

¹⁰Қани энди сизлар келинглар–чи?! Орангиздан бирорта доно инсонни топа олармиканман?!

¹¹Мана кунларим ўтиб кетди, Режаларим ҳам барбод бўлди, Кўнглимдаги орзуларим пучга чиқди.

¹²Дўстларим тунни кун, дейишади, Атрофи қоп–қоронғу, Лекин улар, ёруғлик яқин, деб туриб олишган.

¹³Хўш, агар ўликлар диёри менинг уйим бўлса, Тўшагимни зулматда ёзсам,

¹⁴Қабрга, сен отамсан, десам, Қурт–қумурсқаларни, онамсиз, опа–сингилларимсиз, десам,

¹⁵Мен умидли одам бўламанми? Мени, умиди бор, деб ким айтади?!

¹⁶Наҳотки ўликлар диёрида умид бўлса?! Йўқ, тупроқда ётганимда умид бўлмайди.