Еремиё 10:1-25 UZV2013 - Bible AI

¹Эй Исроил халқи, Эгамиз сизларга айтаётган сўзларга қулоқ солинг.

²Эгамиз шундай демоқда:
Бошқа халқлар сингари Осмондаги аломатлардан қўрқманглар.

²“Бошқа халқларга тақлид қилманглар,

³Халқларнинг удумлари беҳуда! Улар ўрмондан дарахт кесади, Ҳунарманд болтаси билан унга шакл бериб,

⁴Кумушу олтин билан безатади. Йиқилиб кетмасин, дея мих билан маҳкамлайди,

⁵Бутлари полиздаги қўриқчиларга ўхшайди. Улар гапира олмайди. Уларни кўтариб юриш керак бўлади, Ўзлари юра олмайди. Улардан қўрқманглар, Уларнинг қўлидан ҳеч қандай ёмонлик келмайди, Яхшилик ҳам қила олмайди.”

⁶Эй Эгамиз, Сенга ўхшаши йўқ! Сен буюкдирсан, Сенинг номинг улуғ ва қудратлидир.

⁷Эй элларнинг Шоҳи, Сендан қўрқмайдиган бирор зот борми?! Сен бунга лойиқдирсан. Халқларнинг донишмандлари орасида, Уларнинг шоҳлари орасида Сенга ўхшаши йўқ.

⁸Аҳли донишу шоҳлар аҳмоқ ва бефаросат. Улар бетайин ёғоч бутларидан маслаҳат олишади.

⁹Бутларини ясаш учун кумушни Таршишдан, Олтинни Уфаздан келтиришади. Бутларни ҳунарманду заргарлар ясаган. Кўк ва сафсар либослар билан безаган, Ҳаммаси — моҳир усталарнинг ишидир.

¹⁰Аммо Эгамиз ҳақ Худодир. У барҳаёт Худо ва абадий Шоҳдир. Ғазабланганда ер силкинади, Унинг қаҳрига халқлар дош бермайди.

¹¹— Бошқа халқларга шундай деб айт: “Бу худолар еру осмонни яратмаган. Улар ер юзидан ва осмон остидан йўқ бўлиб кетади.”

¹²Эгамиз қудрати ила ерни яратди, Донолиги ила дунёни бунёд этди, Идроки ила осмон гумбазини ўрнатди.

¹³Унинг овозидан осмондаги сувлар гулдурайди, У дунёнинг тўрт бурчидан булутлар олиб келади. Ёмғир ёғдиришдан олдин момақалдироқни гулдиратади, Омборларидаги шамоллардан эсдиради.

¹⁴Унинг олдида ҳамма одамлар аҳмоқ ва нодондир. Заргарлар ўз бутлари туфайли шарманда бўлади, Уларнинг санамлари жонсиз ва сохтадир.

¹⁵Бу бетайин бутлар алдамчидир. Уларни жазолаганим заҳоти йўқ бўлишади.

¹⁶Ёқубнинг Худоси эса ундай эмас. Бутун борлиқни У яратган, Исроил қабиласини Ўзига мулк қилган. Унинг номи Сарвари Оламдир.

¹⁷Эй қуршовда яшаганлар! Бор–йўғингизни йиғиштириб олинг.

¹⁸Зеро, Эгамиз шундай демоқда: “Мен сизларни Исроил юртидан улоқтириб ташлайман, Бошингизга кулфат ёғдираман, Токи сизлар буни сезинглар.”

¹⁹Шўрим қурисин! Шунчалик азобларга қолдим! Оғир яраланган эканман. Аммо ўзимга ўзим “Бошимда шу дард бор экан, Унга чидашим керак”, дедим.

²⁰Чодирим йиқитилган, иплари узиб ташланган. Фарзандларим кетди, улар йўқ бўлди. Энди чодиримни ким тикади?! Чодиримнинг пардаларини ким осади?!

²¹Ахир, чўпонлар аҳмоқ, Улар Эгамиздан маслаҳат олмадилар. Шунинг учун ҳам ишлари ўнгидан келмади, Қўйлари ҳар ёққа тарқалиб кетди.

²²Эшитинглар! Бир хабар келмоқда! Ана, шимолдан шовқин–сурон кўтарилмоқда! Лашкарлар Яҳудо шаҳарларини хароб қилар эмиш, Чиябўрилар яшайдиган маконга айлантирар эмиш.

²³Эй Эгам, биламан, Одам зоти ўз тақдирини ўзи белгилай олмайди, Ўз қадамини ўзи бошқара олмайди.

²⁴Эй Эгам, мени жаҳл устида жазоламагин. Адолатинг ила ҳақ йўлга солгин, Акс ҳолда мени йўқ қилиб юборасан.

²⁵Сени тан олмайдиган халқлар устига қаҳрингни соч, Сенга сажда қилмайдиган эллар устига соч, Ахир, улар Ёқуб наслининг бошини едилар. Ҳаммасини ҳалок этиб, йўқ қилдилар, Юртини харобазорга айлантирдилар.