1Ижрочилар раҳбарига. “Хароб этма” куйига айтилган. Осифнинг [1] саноси. Қўшиқ.
2Эй Худо, Сенга шукрлар айтамиз, Шукрлар айтамиз, Сен бизга яқинсан, Мўъжизаларинг ҳақида одамлар гапиради.
3Худо айтар: “Белгиланган вақтни танлайман, Ҳаққонийлик билан ҳукм қиламан.
4Замин ва ундаги инсонлар титраган пайтда Замин устунларини [2] маҳкам ушлаган Менман.”
5Мақтанчоқларга Худо айтар: “Мақтанмагин”, Фосиққа айтар: “Кучинг билан мақтанмагин.
6Гердайиб, самоларга кучингни кўрсатма, Қайсарларча киборлик билан гапирма.”
7Ҳеч ким шарқдан ёки ғарбдан ёхуд саҳродан Инсонни юксалтира олмайди.
8Ҳукм қиладиган Худодир, Бировни У йиқитар, бошқасини юксалтирар.
9Ғазаб косаси Эгамизнинг қўлида, Зиравор қўшилган кўпикли шаробга [3] тўла. У шаробни қуяди, Оламдаги жамики фосиқлар эса Қуйқумигача ичиб тугатади.
10Мен то абад Ёқубнинг Худоси ҳақида гапираман, Уни ҳамду сано ила тараннум этаман.
11Худо айтар: “Фосиқларнинг кучини қирқаман, Солиҳларнинг қудратини ошираман.”