1Мен яна тепага қараб, учаётган ўрама бир қоғозни кўрдим.
2Фаришта мендан: — Учиб кетаётган ўрама бир қоғозни кўряпман, унинг узунлиги йигирма тирсак, эни эса ўн тирсак, — деб жавоб бердим.
2— Нима кўряпсан? — деб сўради. Мен:
3Шунда у менга деди: — Бу қоғозга бутун юрт устига келадиган лаънат ёзилган. Ўғирлик қилганлар бир томондаги ёзувга кўра, ёлғон қасам ичганлар эса иккинчи томондаги ёзувга кўра, юртдан йўқ қилинади.
4Сарвари Олам айтмоқда: “Бу лаънатни Мен юбордим, у ўғрининг уйига киради. Ким Менинг номим билан ёлғон қасам ичса, ўшанинг уйига киради. Лаънат ўша уйда бўлиб, уни тош ва синчларига қўшиб, бутунлай вайрон қилади.”
5Мен билан гаплашган фаришта келиб, менга шундай деди: — Қара–чи, келаётган нарса нима экан.
6Мен: — У нима? — деб сўрадим. Фаришта: — Бу келаётган нарса саватдир, — деб жавоб берди. — Бутун юртнинг кўзи ундадир.
7Қўрғошиндан ясалган қопқоқ очилди, саватнинг ичида эса бир аёл ўтирган экан.
8Фаришта:
8— Бу аёл фосиқликдир, — деди. Шундай деб, у аёлни қайтариб саватга тиқиб қўйди–да, қопқоғини ёпди.
9Мен яна тепага қараб, иккита аёл учиб келаётганини кўрдим. Қанотлари шамолда ёйилиб учиб келаётган эди. Уларнинг қанотлари турнанинг қанотларига ўхшар эди. Улар келиб ўша саватни олдилар–да, осмонга кўтариб олиб кетдилар.
10Мен билан гаплашаётган фариштадан сўрадим:
10— Улар саватни қаерга олиб кетишяпти?
11У менга: — Бобил юртига олиб кетишяпти, — деб жавоб берди. — Ўша ерда унга саждагоҳ қуришади. Саждагоҳ тайёр бўлгандан кейин, саватни ўша ерда ўз жойига қўйишади.