Ибронийларга 2:1-18 UZV2013 - Bible AI

¹Шу сабабдан биз бутун эътиборимизни эшитганларимизга қаратишимиз керак. Шунда ҳақиқатдан оғиб кетмаймиз.

²Фаришталар орқали ота–боболаримизга берилган Таврот қонунлари мажбурий эди. Агар Таврот қонунларини бузган ва уларга итоат этмаган одамлар ҳар бир қилмишига яраша жазоланган бўлса,

³наҳотки биз буюк нажот хабарига эътиборсиз қолсак жазодан қочиб қутула оламиз?! Ахир, дастлаб бу нажот хабарини бизга Раббимиз Исонинг Ўзи эълон қилди–ку. Раббимизга қулоқ солган шоҳидлар бу хабарнинг ҳақиқийлигини бизга тасдиқлашди.

⁴Худо ҳам бу хабарни тасдиқлади: У аломату мўъжизалар ва турли хил ажойиботлар кўрсатди, Ўз хоҳиш–иродасига кўра Муқаддас Руҳнинг инъомларини улашиб берди.

⁵Биз айтаётган келажак дунёни Худо фаришталарга тобе қилмади.

⁶Аксинча, Муқаддас Битикларда Худога шундай деб айтилган:
Инсон ўғли недирки, Сен уни ардоқлайсан?!

⁶“Инсон зоти недирки, у ҳақда ўйлагайсан?!

⁷Сен уни қисқа вақтгагина фаришталардан паст қилдинг, Кейин эса иззату шараф тожини унга кийгиздинг.

⁸Бор нарсани унинг оёғи остига қўйдинг.”
“Бор нарсани унинг оёғи остига қўйдинг” дегани, Худо бутун борлиқни ўша инсоннинг ҳокимиятига тобе қилганини билдиради. Ҳозирги кунда эса бутун борлиқ унга тобе бўлганини биз кўраётганимиз йўқ.

⁹Аммо “қисқа вақтгагина фаришталардан паст бўлган” инсонни, яъни Исони биз кўриб турибмиз. У инсон бўлиб келди, Худонинг инояти туфайли бутун инсоният учун азоб чекиб, ўлди. Шу сабабдан энди “иззату шараф тожини кийди.”

¹⁰Худо ҳамма нарсани яратган ва ҳамма нарса Унинг улуғворлиги учун мавжуддир. У кўп инсонларни Ўз улуғворлигидан баҳраманд қилиш учун нажотга эриштирмоқчи бўлди. Исо одамларни нажотга бошлаб борсин деб, Худо Уни азоб–уқубатлар орқали баркамол Сардор қилиб тайёрлади.

¹¹Инсонларни гуноҳлардан покловчи Исо ва покланган инсонларнинг ҳаммаси бир оилага мансубдир. Шу сабабдан Исо уларни биродарларим деб аташдан ор қилмай,

¹²Худога шундай дейди:
Жамоа орасида Сенга ҳамду сано ўқийман.”

¹²“Биродарларимга Сен ҳақингда айтаман,

¹³Исо яна шундай дейди:
сўнг яна айтади:
“Худо берган фарзандларим билан бирга Мен шу ердаман!”

¹³“Умидим Худодадир”,

¹⁴Бу фарзандлар фоний бандалар бўлганлари учун, Исо ҳам улар сингари инсон бўлди. Зеро, У Ўз ўлими орқалигина ўлим келтирувчи иблиснинг қудратини йўқ қила олди ва

¹⁵умр бўйи ўлим қўрқувига қул бўлган одамзодни озод қилишга муваффақ бўлди.

¹⁶Исо фаришталарни эмас, балки Иброҳимнинг наслини қулликдан қутқаргани аниқ.

¹⁷Шу сабабдан, У ҳар жиҳатдан биродарларига ўхшаган бўлиши шарт эди. Шундагина У халқни гуноҳларидан поклай оладиган, Худонинг хизматидаги раҳмдил ва содиқ Олий руҳоний бўла оларди.

¹⁸Исонинг Ўзи синовдан ўтиб, азоб чекди. Шунинг учун У синовдан ўтаётганларга ёрдам бера олади.