Ибтидо 22:1-24 UZV2013 - Bible AI

¹Шу воқеалардан кейин Худо Иброҳимни синади. — Иброҳим! — деб чақирди Худо. — Лаббай! — деб жавоб берди Иброҳим.

²— Ёлғиз суюкли ўғлинг Исҳоқни олиб, Мориёх ерига [1] бор, — деди Худо. — Мен сенга бир тоғни кўрсатаман, ўша тоғда ўғлингни қурбонлик қилиб куйдирасан.

³Эртаси кун Иброҳим саҳарда туриб, эшагини эгарлади, иккита хизматкорини ва ўғли Исҳоқни олди. Олов ёқиб қурбонликни куйдириш учун ўтин тайёрлади. Сўнгра Худо айтган ерга жўнади.

⁴Уч кун йўл юрганларидан кейин, Иброҳим узоқдан ўша жойни кўрди.

⁵Иброҳим хизматкорларига деди:

⁵— Сизлар шу ерда — эшакнинг ёнида қолинглар. Ўғлим билан ҳов анави ерга борамиз–у, у ерда сажда қилиб, шу ерга қайтиб келамиз.

⁶Иброҳим қурбонлик куйдириш учун ўтинни олиб, ўғли Исҳоқнинг елкасига ортди. Ўзи эса пичоқ билан чўғни олиб кетди. Икковлари бирга кетишди.

⁷— Отажон! — деди бир пайт Исҳоқ отасига. — Лаббай, ўғлим, — деб жавоб берди Иброҳим. — Олов билан ўтин бор–у, лекин қурбонлик қилиб куйдириладиган қўзи қани? — деб сўради Исҳоқ.

⁸— Қурбонлик қилиб куйдириладиган қўзини Худонинг Ўзи беради [2], ўғлим, — деб жавоб қилди Иброҳим. Шундай қилиб, икковлари бирга йўлда давом этишди.

⁹Улар Худо кўрсатган ерга етиб келганларидан кейин, Иброҳим қурбонгоҳ қуриб, қурбонгоҳга ўтин қалади. Сўнгра у ўғли Исҳоқни боғлаб, қурбонгоҳдаги ўтинлар устига ётқизди.

¹⁰Иброҳим пичоқни олди ва ўғлини бўғизлашга шайланди.

¹¹Шу пайт Эгамизнинг фариштаси осмондан унга ҳайқирди: — Лаббай! — деб жавоб берди Иброҳим.

¹¹— Иброҳим! Иброҳим!

¹²— Пичоқни ташла! — деб буюрди фаришта. — Бундай қилма, болага зарар берма. Энди билдим, сен ҳақиқатан Худодан қўрқар экансан. Сен ҳатто ягона ўғлингни ҳам Мендан аямадинг.

¹³Иброҳим бошини кўтариб, шохлари чакалакларга ўралиб қолган қўчқорни кўриб қолди. У қўчқорни ушлаб, қурбонгоҳда ўғлининг ўрнига куйдириб қурбонлик қилди.

¹⁴Шунинг учун бу жойга Иброҳим: “Эгамиз беради” [3], деб ном қўйди. Бу ном бугунги кунда: “Эгамизнинг тоғида [4] берилади [5]”, деган ҳикматга айланиб кетган.

¹⁵Шундан кейин Эгамизнинг фариштаси осмондан Иброҳимни яна чақирди:

¹⁶— Эганг айтмоқда: “Менга итоат қилганинг учун, ҳатто ягона ўғлингни ҳам Мендан аямаганинг учун, Ўзимнинг номим билан қасамёд қиламан [6]:

¹⁷сенга албатта қут–барака бераман. Наслингни осмондаги юлдузлардай, денгиз қирғоғидаги қумдай сон–саноқсиз қилиб кўпайтираман. Наслинг ғанимларининг дарвозаларини эгаллайдилар.

¹⁸Менга итоат қилганинг учун, ер юзидаги ҳамма халқлар сенинг наслинг орқали барака топади.”

¹⁹Шундай қилиб, Иброҳим ўғли билан бирга хизматкорлари ёнига қайтиб келди ва Бэршэвага — уйига йўл олди. Иброҳим Бэршэвада яшаб қолди.

²⁰Шундан кейин Иброҳим: “Уканг Нахўрнинг хотини Милхо саккизта ўғил туққан”, деган хабарни эшитди.

²¹Тўнғич ўғлининг исми Уз, кейингисининг оти Буз, ундан кейингисиники Камувол (Камувол Орамнинг отаси бўлди),

²²Хосит, Хазо, Пилдаш, Йидлаф, Батувал эди.

²³Батувал бир қиз кўриб, отини Ривқо қўйди.

²⁴Милходан кўрган саккизта ўғлидан ташқари, Нахўр Равумо деган чўрисидан [7] ҳам тўртта ўғил кўрди. Бу ўғилларининг исми Тавах, Гахам, Тахаш ва Махо эди.