Ибтидо 8:1-22 UZV2013 - Bible AI

¹Худо Нуҳни ва у билан кемада бирга бўлган барча жонзотларни эсдан чиқармаган эди. Худо ер узра шабада эстирган эди, сув пасая бошлади.

²Ер остидаги булоқлар [1], осмоннинг қопқаси [2] беркилди, қаттиқ қуяётган жала тўхтади.

³Сув аста–секин ер юзида камая бошлади. Ниҳоят, 150 кундан кейин сув озайди.

⁴Еттинчи ойнинг ўн еттинчи куни [3] кема Арарат тоғи [4] чўққиларига тиралиб тўхтаб қолди.

⁵Ўнинчи ойгача сув камайиб бораверди. Ниҳоят, ўнинчи ойнинг биринчи куни [5] тоғ чўққилари кўринди.

⁶Яна қирқ кун ўтгач, Нуҳ кеманинг дарчасини очди–да,

⁷қарғани чиқариб юборди. Ер юзидаги сув қуригунча, қарға у ёқдан–бу ёққа учиб юраверди.

⁸Энди Нуҳ ер юзидаги сув қуриганини билиш учун кемадан каптарни учириб юборди.

⁹Ҳали ер юзини сув босиб ётгани учун, каптар қўнгани жой тополмай, кемага — Нуҳнинг ёнига қайтиб келди. Нуҳ каптарни ушлаб, ичкарига олди.

¹⁰Етти кундан кейин Нуҳ яна каптарни кемадан учирди.

¹¹Кечга яқин каптар унинг ёнига қайтиб келди. Каптарнинг тумшуғида янги ўсиб чиққан зайтун барги бор эди. Нуҳ билдики, ер юзидаги сув пасайибди.

¹²Нуҳ яна етти кунни ўтказиб, каптарни учириб юборди. Каптар Нуҳнинг ёнига бошқа қайтиб келмади.

¹³Нуҳ 601 ёшга кирганда, биринчи ойнинг биринчи кунида [6] ер юзидаги сув қурий бошлади. Нуҳ кеманинг қопқоғини очиб қараб, кўрдики, ер юзи қуриётган экан.

¹⁴Ниҳоят, иккинчи ойнинг йигирма еттинчи куни [7] ер бутунлай қуп–қуруқ бўлди.

¹⁵Кейин Худо Нуҳга шундай деди:

¹⁶“Кемадан чиқ, хотининг, ўғилларинг, келинларинг ҳам сен билан бирга кемадан чиқишсин.

¹⁷Ўзинг билан бирга ҳамма тирик жонзотларни — қушлару ҳайвонларни, судралиб юрувчи жониворларни, ҳашаротларни ҳам олиб чиқ, токи улар ер юзида серпушт бўлиб, кўпайиб, ғиж–зиж қайнасин.”

¹⁸Шундай қилиб, Нуҳ ўғилларини, хотини ва келинларини бошлаб, кемадан ташқарига чиқди.

¹⁹Ҳамма ҳайвонлар, судралиб юрувчи жониворлар, ҳашаротлар, қушлар — ерда яшайдиган жамики жонзотлар ҳам ўз жуфти билан кемадан чиқди.

²⁰Сўнгра Нуҳ Эгамизга атаб қурбонгоҳ қурди. Сўнг ҳар бир ҳалол ҳайвондан ва ҳалол қушдан [8] олиб, қурбонгоҳ устида уларни қурбонлик қилиб куйдирди.

²¹Эгамиз қурбонликнинг хушбўй ҳидидан мамнун бўлиб, Ўзига Ўзи деди: “Инсоннинг кўнглида болалигиданоқ қабиҳ ният бўлса ҳам, Мен бундан буён ҳамма тирик жонзотни олдин қилганимдай қириб ташламайман. Инсон туфайли бутун дунёни лаънатламайман.

²²Бу олам турар экан, баҳорда экин экиш, кузда ўрим–йиғим, ёз ва қиш, совуқ ва иссиқ, кундуз ва тун бўлаверади.”