Ишаё 29:1-24 UZV2013 - Bible AI

¹Эгам айтар: “Ҳолингга вой, эй Довуд яшаган шаҳар! Эй Ориёл [1], Ориёл! Йиллар ортидан йиллар ўтаверади, Байрамларни нишонлашаверади.

²Аммо бошингга кулфат келтираман, Фарёд қилиб, нола чекасан, Сени қурбонгоҳ [2] қиламан.

³Атрофингда сенга қарши лашкар тўплайман, Қамал иншоотларини ўрнатаман. Миноралар қуриб, сени ўраб оламан.

⁴Ернинг остидан сен гапирасан, Тупроқ остидан сўзларинг келади, Овозинг шарпа овозидай ер остидан чиқади, Гапларинг тупроқ остидан шивирлаб келади.

⁵Аммо шунда шафқатсиз душманларинг Бирданига чанг каби учиб кетади, Тўсатдан бўрондаги хас–чўпдай Улар тўзиб кетади.

⁶Келади Мен, Сарвари Олам, гумбур–гумбур, Зилзила, шовқин–сурон, довул, Бўрону ютиб юборувчи аланга билан.

⁷Эй Қуддус [3], сизга қарши чиққан халқлар йўқ бўлиб кетади. Сизнинг қалъангизга ҳужум қилган ваҳший элатлар Тундаги туш каби ўтиб кетади.

⁸Ҳа, оч одам тушида овқат еса ҳам, Уйғонганда, очлигича қолаверади. Чанқаган одам тушида сув ичадию Чанқоғи қонмасдан уйғонади. Эй Сион тоғи, сизга қарши чиққан Жамики элатлар ҳам шу аҳволга тушади.”

⁹Ўзингизни кар қилинг, донг қотиб қолинг, Ўзингизни кўр қилинг, кўрмас бўлинг, Маст бўлинг, аммо шаробдан эмас, Гандираклаб юринг, аммо бўзадан эмас.

¹⁰Эгам сизни қаттиқ ухлатиб қўйди, Эй пайғамбарлар, Эгам кўзларингизни уйқуга бостирди. Эй валийлар, Эгам бошу кўзларингизни ўраб қўйди.

¹¹Мана, бу ваҳийнинг ҳаммаси сизлар учун муҳрланган ўрама қоғоздай [4] бўлиб қолди. Бу ўрама қоғоз ўқий оладиганларга берилиб: “Буни ўқинг!” деб буюрилса, улар: “Йўқ, муҳрланган экан”, дейдилар.

¹²У ўқий олмайдиганларга берилиб: “Буни ўқинг”, деб айтилган бўлса, улар: “Биз ўқишни билмаймиз”, деб жавоб берадилар.

¹³Ҳа, Раббий айтди: “Бу халқ фақат сўздагина Менга яқинлашади, Тилдагина Мени иззат қилади, Юраклари эса Мендан узоқдир. Инсон яратган қоидалар орқали Менга сажда қилади.

¹⁴Мана, Мен яна шундай бир иш қиламанки, Бу халқ ҳайратда қолади, Лол бўлиб, донг қотади. Донолари доноликдан маҳрум бўлади, Идроклилари идрокидан айрилади.”

¹⁵Ҳолингизга вой! Эгамиздан режаларингизни яширяпсиз, Ишларингизни қоронғиликда қиляпсиз. “Ким бизни кўрарди, ким бизни биларди?” дейсиз.

¹⁶Ҳаммасини ағдар–тўнтар қиляпсиз, Ахир, кулолни лойга тенглаштириб бўладими?! Наҳотки буюм ўзини яратганга: “Мени яратганинг йўқ”, деб айтса?! Наҳотки идиш кулолга: “Сен тушунмайсан”, деб айтса?!

¹⁷Мана, қисқа вақт ичида Лубнон ўрмони [5] далага айланади. Дала эса қалин ўрмон бўлади.

¹⁸Ўша куни китобдаги сўзларни карлар эшитар, Кўрларнинг кўзлари зулматда нур кўрар.

¹⁹Бечораларга Эгам янги қувонч ато этади, Исроил халқининг муқаддас Худоси туфайли Муҳтожлар шод бўлади.

²⁰Золимлар то абад йўқ бўлади, Мазахчилар ҳалок бўлади, Ёмонлик истовчилар қириб ташланади.

²¹Улар одамларга туҳмат ёғдирар, Ҳакамларга тузоқ қўяр, Солиҳларни адолатдан маҳрум қилар.

²²Шу боис Иброҳимни қутқарган Эгам Ёқуб хонадонига шундай деб айтмоқда: “Ёқуб насли энди ҳеч қачон шарманда бўлмайди, Қўрқувдан унинг ранги оқармайди.

²³Мен яратганларни, ҳа, фарзандларини Исроил халқи ўзининг орасида кўрганда, Менинг номимни муқаддас деб билади, Мен, Ёқуб наслининг Худосини муқаддас деб билади. Ҳа, Исроил халқининг Худоси — Менинг олдимда ҳайратда туради.

²⁴Йўлидан адашганлар ўшанда тушуниб етади, Нолиганлар йўл–йўриқларимни ўрганади.”