Ишаё 38:1-22 UZV2013 - Bible AI

¹Ўша кунлари Ҳизқиё қаттиқ касал бўлиб қолди. Омиз ўғли Ишаё унинг ҳузурига келиб, шундай деди: “Эгамиз шундай айтмоқда: ‘Тайёргарлигингни кўриб қўявер, тузалмайсан энди, ўласан.’”

²Ҳизқиё юзини деворга буриб, Эгамизга ёлворди:

³“Эй Эгам! Эсла! Доимо содиқлик ва бутун қалбим билан ҳузурингда юрдим! Кўз ўнгингда ўша яхши ишларни қилдим.” Шундай деб аччиқ–аччиқ йиғлади.

⁴Шундан кейин Ишаёга Эгамизнинг қуйидаги сўзи аён бўлди:

⁵“Бориб, Ҳизқиёга шундай деб айт: ‘Бобонг Довуднинг Худоси — Эгамиз шундай айтмоқда: «Илтижоларингни эшитдим, кўз ёшларингни кўрдим. Умрингни яна ўн беш йилга узайтираман.

⁶Ўзингни ва бу шаҳарни Оссурия шоҳининг қўлидан халос қиламан. Ҳа, бу шаҳарни ҳимоя қиламан.

⁷Эй Ҳизқиё! Мана сенга Мендан нишона. Мен, Эганг, берган ваъдамни бажараман.

⁸Мана қара! Ботаётган қуёш Охознинг зинапоясига [1] соя тушириб турибди. Ўша сояни ўн қадам орқага сурдираман».’”

⁸Шундай қилиб, соя ўн қадам орқага кетди.

⁹Шоҳ Ҳизқиё соғайгандан кейин қуйидаги шеърни ёзди:

¹⁰Мен айтдим: “Ҳаётим чўққисида Ўликлар диёрига [2] бораманми? Умримнинг қолгани хазон бўлсинми?

¹¹Мен Эгамни кўрмайман. Ҳа, Уни кўрмасман бу ёруғ ер юзида. Тирик зотларни энди кўрмайман. Бу дунёдагилар билан бўлмайман.

¹²Чўпоннинг чодири йиғилганидай Менинг умрим узилди, Мендан тортиб олинди. Умрим тўқувчининг матоси каби битди. Унинг дастгоҳидаги ипдай Менинг умрим ҳам қирқилди. Эй Раббий, туну кун мени қийнайсан.

¹³Тонггача фарёд қилдим, Шердай ҳамма суякларимни синдирасан. Эй Раббий, туну кун мени қийнайсан.

¹⁴Қалдирғочу турнадай нола қилдим, Мусичадай оҳ–воҳ қилдим. Юқорига қарайвериб, кўзларим толди, Эй Раббий, эзилдим, ёрдам бер менга!

¹⁵Энди мен нима десам экан?! Эгам менга нима айтган бўлса, Унинг Ўзи ўшани қилди. Жоним тортган бу азоблар туфайли Умрим бўйи итоат этиб юраман [3].

¹⁶Эй Раббий, Сенинг тарбиянг яхшидир, Чунки у ҳаёту соғликка етаклайди. Сен менга соғлигимни қайтардинг, Менга қайта ҳаёт бахш этдинг.

¹⁷Мана, ҳамма қийинчилигим Яхшиликка айланди. Қабрдан мени сақладинг [4], Ҳамма гуноҳларимни кечирдинг.

¹⁸Ахир, ўликлар диёри [5] Сенга шукр қилмайди, Ўлим Сенга ҳамду сано айтмайди. Қабрга борадиганлар Сенинг садоқатингдан умид қилмайди.

¹⁹Мана, мен сенга шукр айтмоқдаман. Ахир, тириклар, фақатгина тириклар Сенга шукр айтадилар–ку! Оталар ўзларининг фарзандларига Сенинг садоқатингни билдирадилар.

²⁰Эгам мени қутқаради. Бутун умримиз бўйи торли асбоблар ила Эгамнинг уйида биз куйлаймиз.”

²¹Ишаё: “Анжир ширасини олиб келиб, яранинг устига қўйинглар. Шунда Ҳизқиё соғаяди”, — деган эди.

²²Ҳизқиё эса: “Эгамизнинг уйига боришимни қандай биламан? Буни нима исботлайди?” — деб сўраганди [6].