Ишаё 51:1-23 UZV2013 - Bible AI

²Отангиз Иброҳимга боқинг, Сизни туққан Сорага қаранг. Иброҳимни чақирганимда, у ёлғиз эди, Мен унга барака бериб, кўпайтирдим.

³Мана, Мен, Эгангиз, Қуддусга [1] тасалли бераман, Унинг барча вайроналарига тасалли бераман. Унинг саҳросини Адан боғига айлантираман, Унинг чўлини Менинг боғимдай қиламан. У ерда шодлик, севинч бўлади, Шукроналик, қўшиқ садоси янграйди.

⁴Эй халқим! Менга қулоқ солинг! Қулоқ тутинг Менга, эй элатим! Мана, таълимот Мендан чиқиб боради, Бирпасда адолатим халқларга нур бўлади.

⁵Менинг нажотим ўз йўлига чиқди, Мен ғалаба қозонадиган вақт яқинлашмоқда. Халқлар орасида қўлим ила адолат ўрнатаман, Денгиз ортидаги юртлар Менга умид боғлайди, Улар қўлимнинг қудратидан умид қилади.

⁶Кўзларингизни самоларга қаратинг, Пастга, ер юзига назар солинг. Самолар тутун каби йўқолади, Замин кийим каби тўзиб битади. Замин аҳли чивиндай ўлиб кетади, Менинг нажотим эса то абад бўлади, Менинг ғалаба бекор қилинмайди.

⁷Эй таълимотимни қалбига жо қилганлар, Сизлар нима тўғри эканлигини биласизлар. Менга қулоқ солинг! Инсон ҳақоратларидан қўрқманглар, Уларнинг таҳқирларидан хафа бўлманглар.

⁸Куя кийимни, қурт жунни еб битиргандай Улар ҳам йўқ бўлиб кетади. Менинг ғалаба эса абадий бўлади, Нажотим насллар бўйи давом этади.”

⁹Уйғон, уйғон, эй Эгамизнинг қўли! Куч–қудратга тўлгин! Уйғон қадимги пайтлардагидай, Азалий насллар давридагидай. Махлуқ Раҳобни [2] парчалаган Сен эмасмидинг?! Аждарни санчиб ташлаган Сен эмасмидинг?!

¹⁰Сен эмасмидинг денгизни қуритган, Ғоят тубсизликдаги сувларни қуритган?! Ўзимга тегишли бўлганлар ўтсин, деб Денгиз тубини йўл қилган Сен эмасмидинг?!

¹¹Эгамиз қутқарганлар қайтиб келади, Қўшиқ айтиб Қуддусга келади. Абадий шодлик уларнинг бошида тож бўлади. Улар шодлик, севинчга етишади, Қайғу, надомат улардан узоққа қочади.

¹²Эгам айтар: “Мен Ўзим сизларни юпатаман! Кимдан қўрқасиз? Ўладиган бандаданми? Майсага ўхшаб сўлийдиган инсон зотиданми?!

¹³Самоларни ёйган [3], замин пойдеворини [4] ўрнатган, Сизларни Мен, Яратган Эгангизни унутиб қўйдингиз. Сизни қирмоқчи бўлган золимнинг ғазабидан Ҳар доим титраб–қақшаб турасиз. Аммо қани энди золимнинг ғазаби?!

¹⁴Мазлумлар тез орада озод бўлади, Улар ўлмайди, қабрга тушмайди, Нонга зор бўлмайди.

¹⁵Мен Эгангиз Худоман. Денгизни қўзғатадиган, Тўлқинларни гувиллатадиган Менман. Менинг номим Сарвари Оламдир!

¹⁶Оғзингизга сўзларимни солдим, Сизларни қўлим соясида яширдим. Самоларни ўрнатганман, Замин пойдеворини қўйганман. Қуддусга: ‘Сен Менинг халқимсан’, деганман.”

¹⁷Уйғон, уйғон эй Қуддус, оёққа тур! Сен Эгангнинг қўлидан ғазаб косасидан [5] ичдинг! Тагидаги қуйқумигача ичиб, Гандираклаб қолдинг.

¹⁸Ўзинг туққан шунча ўғиллар орасидан Сени етаклайдиган биронтаси ҳам йўқ. Ўзинг ўстирган шунча ўғиллар орасидан Қўлингдан тутадиган биронтаси йўқ.

¹⁹Бошингга қўш фалокат келди, Ким сенга тасалли беради?! Атрофингда талончилигу ҳалокат, очлигу қилич, Ким сени юпата олади?! [6]

²⁰Ҳар бир кўча бошида Ўғилларинг сулайиб ётибди. Улар тўрга тушган кийиклар кабидир. Эгангиз бор қаҳр–ғазабию Ўз танбеҳи билан Уларни шу аҳволга солди.

²¹Шу боис энди бунга қулоқ солинг, Эй азоб чекканлар! Сизлар мастсиз, аммо шаробдан эмас!

²²Ўз халқини ҳимоя қиладиган Худойингиз, Эгангиз Раббий шундай айтмоқда: “Мана, сенинг қўлингдан Гандираклатадиган косани олдим. Энди ғазабим косасидан бошқа ичмайсан.

²³Уни сенга азоб берганлар қўлига бераман. Улар сенга: ‘Ерга ёт, устингдан Босиб ўтайлик’, деган эди. Елкаларинг уларга ер каби бўлди. Сен ўзинг йўлдай бўлдинг, Улар устингдан босиб ўтди.”