Луқо 18:1-43 UZV2013 - Bible AI

¹Шогирдлар доимо ва безмасдан ибодат қилсин деб, Исо уларга шундай бир масал айтиб берди:

²— Бир шаҳарда Худодан ҳам қўрқмайдиган, одамдан ҳам уялмайдиган бир қози бор экан.

³Ўша шаҳарда бир бева аёл ҳам яшар экан. У қозининг олдига тез–тез бориб туриб:

³— Мени рақибимдан ҳимоя қилинг, — деб ўтинаркан.

⁴Қози анча вақтгача унга ёрдам беришдан бош тортиб юрар экан. Охири у ўзи–ўзига шундай дебди:

⁴— Мен Худодан қўрқмайман, одамлардан ҳам уялмайман.

⁵Аммо бу бева хотин мени ҳолу жонимга қўймагани учун, уни ҳимоя қила қолай. Бўлмаса, у келавериб мени безор қилади.

⁶Раббимиз Исо гапида давом этиб деди: — Адолатсиз қозининг гапини эшитдингизми?

⁷Шундай экан, наҳотки Худо туну кун илтижо қилаётган Ўз танлаганларини ҳимоя қилмаса?! Йўқ, Худо уларни куттириб қўймайди!

⁸Сизларга айтаман, уларни зудлик билан ҳимоя қилади! Аммо Инсон Ўғли келганда, ер юзида имони бор одамларни топармикин?”

⁹Ўзларининг солиҳлигига ишониб, бошқаларни менсимайдиган баъзи одамларга Исо қуйидаги масални айтиб берди:

¹⁰“Икки одам ибодат қилгани Маъбадга киришибди. Уларнинг бири фарзий, иккинчиси солиқчи экан.

¹¹Фарзий ўрнидан туриб, шундай ибодат қилибди:

¹¹— Худойим, Ўзингга шукр! Чунки мен бошқаларга ўхшаб ўғри, жиноятчи, зинокор ёки манави солиқчидай эмасман.

¹²Мен ҳафтада икки марта рўза тутаман. Топганимнинг ўндан бирини ушр қилиб бераман.

¹³Солиқчи бўлса узоқда туриб, ҳатто осмонга ҳам қарашга ботинолмай, кўкрагига урганича: — Ё Худо, мен гуноҳкорга раҳм қил! — деб илтижо қиларди.

¹⁴Сизга айтаман: фарзий эмас, мана шу одам оқланиб уйига қайтди. Зотан ўзини ўзи юксалтирган одам камситилади, ўзини паст олган одам эса юксалтирилади.”

¹⁵Исо болаларимизга қўл теккизсин, деб одамлар Унинг олдига ҳатто гўдакларни ҳам олиб келишарди. Шогирдлар буни кўриб, одамларни койидилар.

¹⁶Исо эса болаларни ёнига чақириб, деди: “Болаларга йўл беринглар, Менинг олдимга келишига тўсқинлик қилманглар! Зеро, Худонинг Шоҳлиги шундайларникидир.

¹⁷Сизларга чинини айтайин: ким Худонинг Шоҳлигини бола каби қабул қилмаса, унга ҳеч қачон киролмайди.”

¹⁸Яҳудий бошлиқлардан бири Исодан сўради: — Валинеъмат Устозим! Абадий ҳаётга эга бўлиш учун нима қилишим керак?

¹⁹Исо унга деди: — Нега Мени валинеъмат дейсиз? Биргина Худодан бошқа ҳеч ким валинеъмат эмас.

²⁰Сиз амрларни биласиз: “Зино қилманг. Қотиллик қилманг. Ўғирлик қилманг. Ёлғон гувоҳлик берманг. Ота–онангизни ҳурмат қилинг.”

²¹— Буларнинг ҳаммасига ёшлигимдан амал қилиб келаман, — деди бояги бошлиқ.

²²Буни эшитиб, Исо деди:

²²— Сизга биргина нарса етишмайди: бор нарсангизни сотинг, пулини камбағалларга тарқатинг. Шунда осмонда хазинангиз бўлади. Кейин келиб, Менга эргашинг.

²³Бошлиқ буни эшитиб, қаттиқ хафа бўлди, чунки у жуда бой эди.

²⁴Исо унинг хафа бўлганини кўриб деди:

²⁴— Мол–дунёси бор одамларнинг Худо Шоҳлигига кириши нақадар қийин!

²⁵Бойнинг Худо Шоҳлигига киришидан кўра, туянинг игна тешигидан ўтиши осонроқдир.

²⁶Буни эшитганлар эса: — Ундай бўлса, ким нажот топа олар экан? — деб сўрашди.

²⁷Исо шундай жавоб берди:

²⁷— Одамлар учун имконсиз бўлган нарсанинг Худо учун имкони бор.

²⁸Шунда Бутрус деди: — Мана, биз уй–жойимизни ташлаб, Сизнинг орқангиздан эргашиб келдик.

²⁹Исо шогирдларига деди: — Сизларга чинини айтайин, Худонинг Шоҳлиги учун уй–жойини, ёки хотинини ё ака–укаларини ёки ота–онасини ё бола–чақасини қолдирган одам

³⁰бу дунёнинг ўзидаёқ бир неча баробар ортиғи билан олади, нариги дунёда эса абадий ҳаётга эга бўлади.

³¹Кейин Исо ўн икки шогирдини четга олиб, уларга деди: — Мана, биз Қуддусга кетяпмиз. Пайғамбарларнинг Инсон Ўғли тўғрисида ёзган ҳамма башоратлари бажо бўлади.

³²Уни ғайрияҳудийларга тутиб берадилар. Уни масхаралаб ҳақорат қиладилар. Унга тупурадилар.

³³Ғайрияҳудийлар Уни қамчилайдилар, кейин ўлдирадилар. Аммо учинчи куни У тирилади.”

³⁴Шогирдлар эса бу сўзлардан ҳеч нарса тушунмадилар. Бу сўзларнинг маъноси уларга қоронғи эди, Исонинг айтганларини улар англамадилар.

³⁵Исо Ерихо шаҳрига кириб келаётганда, бир кўр одам йўл чеккасида садақа сўраб ўтирар эди.

³⁶Олдидан катта бир оломон ўтиб кетаётганини эшитган ўша кўр:

³⁶— Нима гап? — деб сўради.

³⁷— Носиралик Исо ўтиб кетяпти, — деб жавоб беришди унга.

³⁸Шунда кўр:

³⁸— Эй Довуд Ўғли Исо, менга раҳм қил! — деб бақирди.

³⁹Олдинда кетаётганлар эса: — Эй Довуд Ўғли! Менга раҳм қил!

³⁹— Жим бўл! — деб кўрни койишди. У эса янада қаттиқроқ бақирди:

⁴⁰Шунда Исо тўхтаб, кўрни ёнига олиб келишларини буюрди. Кўр келгач, Исо ундан сўради:

⁴¹— Мендан нима истайсан? Сен учун нима қилай? — Ҳазрат, кўзларим кўрсин! — деди у.

⁴²Исо унга:

⁴²— Кўзларинг кўрсин, ишончинг сенга шифо берди, — деди.

⁴³Ўша заҳоти у кўра бошлади. Сўнг Худони улуғлаганча Исога эргашди. Буни кўрган бутун халқ Худога ҳамду санолар айтди.