Марк 14:1-72 UZV2013 - Bible AI

¹Фисиҳ зиёфатига ва Хамиртурушсиз нон байрамига икки кун қолган эди. Бош руҳонийлар ва Таврот тафсирчилари Исони ҳийла билан тутиб, ўлдириш учун фурсат пойлаб юрган эдилар.

²Улар: “Биз бу ишни байрам кунлари қилмаслигимиз керак, акс ҳолда халқ ғалаён қилиши мумкин”, дедилар.

³Исо Байтания қишлоғида тери касаллигига чалинган Шимўннинг уйида меҳмон бўлиб ўтирган эди. Шунда бир аёл ганчдан ясалган идишда тоза, қимматбаҳо сунбул мойи олиб келди. Идишни синдириб, мойни Исонинг бошидан қуйди.

⁴Баъзилар бундан ғазабланиб, бир–бирига:

⁴— Мойни бундай исроф этишнинг нима кераги бор эди?!

⁵Ахир, уни уч юз кумуш тангадан ҳам кўпроққа сотиб камбағалларга тақсимлаб бериш мумкин эди–ку! — деб аёлни қаттиқ койишди.

⁶— Қўйинглар уни! — деди Исо. — Нега аёлни хижолатда қолдиряпсизлар? У Мен учун ажойиб иш қилди.

⁷Камбағаллар ҳар доим сизлар билан бирга бўладилар. Истаган вақтингизда уларга ёрдам бера оласизлар. Лекин Мен сизлар билан доимо бирга бўлмайман.

⁸Бу аёл қўлидан келганини қилди. У Менинг танамга хушбўй мой суртиб, олдиндан дафнга тайёрлади.

⁹Сизларга чинини айтайин: Хушхабар дунёнинг қайси ерида эълон қилинмасин, бу аёл ҳам эсга олиниб, унинг қилган иши ҳақида айтилади.

¹⁰Шунда ўн икки шогирддан бири бўлган Яҳудо Ишқариёт бош руҳонийларнинг олдига бориб, Исони сизларга тутиб бераман, деди.

¹¹Бош руҳонийлар бу гапни эшитиб, жуда хурсанд бўлдилар, Яҳудога пул беришни ваъда қилдилар. Шундай қилиб, Яҳудо Исони тутиб бериш учун қулай вақтни кута бошлади.

¹²Хамиртурушсиз нон байрамининг биринчи кунида, Фисиҳ қўзиси сўйиладиган пайтда, шогирдлар Исодан сўрадилар: — Фисиҳ таомини қаерда емоқчисиз? Биз бориб тайёргарлик кўрайлик.

¹³Исо шогирдларидан иккитасини юбораётиб, уларга деди: — Шаҳарга боринглар, у ерда кўзада сув кўтариб кетаётган бир одамни учратасизлар. Унинг орқасидан боринглар.

¹⁴У кирадиган хонадон эгасига шундай деб айтинглар: “Устозимиз шогирдлари билан Фисиҳ таомини емоқчилар. У сиздан: ‘Бизга тайёрлаб қўйилган меҳмонхона қаерда?’ деб сўраб юбордилар.”

¹⁵Уй эгаси сизларга жиҳозланган, тайёрлаб қўйилган катта болохонани кўрсатади. У ерда биз учун ҳозирлик кўринглар.

¹⁶Шогирдлар жўнашди. Шаҳарга кирганларида, худди Исонинг айтганини топдилар ва Фисиҳ таомини тайёрладилар.

¹⁷Кеч кирганда, Исо ўн икки шогирди билан бирга у ерга келди.

¹⁸Улар овқатланиб ўтирганларида Исо шундай деди: — Сизларга чинини айтайин, Мен билан таом еяётган киши Менга хиёнат қилади. У сизларнинг орангиздадир.

¹⁹Шогирдлар хафа бўлиб, бирин–кетин: — Наҳотки ўша мен бўлсам? — деб Ундан сўрай бошладилар.

²⁰Исо уларга жавобан деди: — У ўн иккитангиздан биттаси, Мен билан баравар косага нонни ботирган — ўшадир.

²¹Тўғри, Инсон Ўғли У ҳақда ёзилгандай жон беради. Лекин Инсон Ўғлини тутиб берадиган одамнинг ҳолига вой! Унинг туғилганидан кўра туғилмагани яхшироқ эди.

²²Улар овқатланаётганда, Исо нонни олди, дуо ўқиб синдирди. Нонни шогирдларига бериб: — Олинглар, бу Менинг танамдир, — деди.

²³Шароб қуйилган косани ҳам олди, шукрона дуосини ўқиб уларга узатди. Ҳаммалари ундан ичдилар.

²⁴Исо уларга деди:

²⁴— Бу шароб Худонинг аҳдини билдиради. Бу Аҳд кўплар учун тўкиладиган қоним эвазига кучга киради.

²⁵Сизларга чинини айтайин: Худонинг Шоҳлигида Мен янги шароб ичадиган кунгача узум неъматидан бошқа ичмайман.

²⁶Сўнг улар ҳамду сано куйлаб, Зайтун тоғи томон кетдилар.

²⁷Исо шогирдларига деди: — Ҳаммаларингиз Мени ташлаб, қочиб кетасизлар. Чунки ёзилган:
“Мен чўпонни ўлдираман, Шунда қўйлар ҳар ёққа тарқалиб кетади.”

²⁸Бироқ Мен тирилганимдан кейин, сизларни Жалилада кутаман.

²⁹Бутрус Исога деди: — Сизни ҳамма ташлаб кетса ҳам, мен Сизни ташлаб кетмайман!

³⁰Исо унга: — Сенга чинини айтайин, бугун, шу кечасиёқ, хўроз икки марта қичқирмасдан олдин, сен Мендан уч марта тонасан, — деди.

³¹Лекин Бутрус ўз гапида қаттиқ туриб олди: — Керак бўлса, Сиз билан бирга ўламан! Аммо Сиздан асло тонмайман! — деди. Бошқа ҳамма шогирдлар ҳам шундай дейишди.

³²Улар Гетсемания деган жойга бордилар. Исо шогирдларига: — Мен ибодат қилаётганимда, сизлар шу ерда ўтириб туринглар, — деди.

³³У ёнига Бутрусни, Ёқуб ва Юҳаннони олди. Исони қайғу, ғам босиб кела бошлади.

³⁴Шогирдларига:

³⁴— Юрагимдаги оғир қайғу Мени ўлгудай қийнаб юборди. Шу ерда қолинглар–да, кўз–қулоқ бўлиб туринглар, — деди.

³⁵Бир оз нари кетиб ерга мук тушди: “Агар иложи бўлса, бу лаҳза Мени четлаб ўтсин”, деб ибодат қилди.

³⁶Сўнг шундай деб ёлворди: “Ота! Отажон! Сен учун ҳамма нарсанинг имкони бор! Бу азоб косасини Мендан узоқлаштир. Аммо Менинг хоҳишим эмас, Сенинг хоҳишинг бажо бўлсин.”

³⁷Исо қайтиб келиб, шогирдларининг ухлаб ётганини кўрди. Бутрусга деди: — Шимўн! Ухлаяпсанми? Бир соатгина ҳам уйғоқ ўтира олмадингми?

³⁸Кўз–қулоқ бўлиб туринглар, васвасага тушмаслик учун ибодат қилинглар. Руҳ тетик, тана эса заифдир.

³⁹Исо яна бориб, ўша сўзларни айтиб ибодат қилди.

⁴⁰У қайтиб келиб, шогирдларининг яна ухлаб ётганини кўрди. Уларнинг кўзлари юмилиб кетаверган эди. Улар Исога нима деб айтишни билмай қолдилар.

⁴¹Учинчи марта бориб келиб, Исо шогирдларига деди: — Ҳалигача дам олиб, ухлаб ётибсизларми?! Бўлди, вақт–соати келди! Инсон Ўғли гуноҳкорлар қўлига тутиб бериляпти.

⁴²Туринглар, кетайлик! Ана, Менга хоинлик қилувчи келяпти!

⁴³Исо ҳали гапириб бўлмасидан, тўсатдан Яҳудо келиб қолди. У ўн икки шогирддан бири бўлиб, унинг ёнида қилич ва таёқ ушлаган оломон бор эди. Бу оломонни бош руҳонийлар, Таврот тафсирчилари ва оқсоқоллар юборган эдилар.

⁴⁴Хоин Яҳудо оломон билан тил бириктириб, шундай деганди: “Мен кимни ўпсам, У ўша Кишидир. Уни қўлга олинглар, қўриқлаб, олиб кетинглар.”

⁴⁵Яҳудо тўппа–тўғри Исонинг олдига бориб: — Устоз! — деб Уни ўпди.

⁴⁶Шу заҳотиёқ одамлар Исони ушлаб, қўлга олдилар.

⁴⁷Ўша ерда турганлардан бири қиличини қинидан суғурди–да, олий руҳонийнинг хизматкорига бир уриб, қулоғини кесиб ташлади.

⁴⁸Исо уларга деди: — Сизлар Мени қўлга олиш учун қўзғолончига қарши чиққандек қиличу таёқлар билан қуролланиб келибсизлар.

⁴⁹Мен ҳар куни Маъбадда сизнинг орангизда эдим, таълим берардим. Сизлар ўшанда Мени қўлга олмадингизлар. Аммо булар Муқаддас Битикларда айтилганлар бажо бўлиши учун рўй берди.

⁵⁰Ўшанда ҳамма шогирдлари Исони ташлаб, қочиб кетишди.

⁵¹Бир ёш йигит Исога эргашиб кетаётган эди. У зиғир матога ўраниб олган, бошқа кийими йўқ эди. Одамлар ўша йигитни ҳам ушлаган эдилар,

⁵²у зиғир матосини ташлаб, яланғоч ҳолича қочиб кетди.

⁵³Исони олий руҳонийнинг олдига олиб келдилар. Бош руҳонийлар, оқсоқоллар ва Таврот тафсирчиларининг ҳаммаси йиғилган эдилар.

⁵⁴Бутрус эса Исонинг орқасидан масофа сақлаб эргашиб келиб, олий руҳонийнинг ҳовлисига кирди. У соқчилар билан бирга олов ёнида ўтириб, исинди.

⁵⁵Бош руҳонийлар ва Олий кенгашнинг барча аъзолари Исони ўлимга маҳкум қилиш учун Унга қарши гувоҳ излар эдилар, лекин тополмасдилар.

⁵⁶Кўп одамлар Унга қарши сохта гувоҳлик бераётган бўлсалар–да, аммо берган гувоҳликлари бир–бирига мос келмас эди.

⁵⁷Сохта гувоҳлардан баъзилари сўзга чиқиб шундай дер эдилар:

⁵⁸— У: “Инсон қўли билан қурилган бу Маъбадни Мен бузиб ташлайман–у, уч кунда инсон қўлларисиз, бошқа бир Маъбадни тиклайман”, — деганини эшитган эдик.

⁵⁹Лекин бу хусусда ҳам гувоҳларнинг берган маълумотлари бир–бирига мос келмас эди.

⁶⁰Бундан кейин олий руҳоний олдинга чиқиб, Исога: — Индамай тураверасанми?! Уларнинг Сенга қўйган айбларига жавоб қайтармайсанми?! — деди.

⁶¹Исо эса индамади, ҳеч жавоб қайтармади. Олий руҳоний яна Ундан сўради: — Муборак Худонинг Ўғли — Масиҳ Сенмисан?

⁶²Исо деди: — Мен Ўшаман. Сизлар Инсон Ўғлини Қодир Худонинг ўнг томонида ўтирганини ва осмон булутларида келаётганини кўрасизлар.

⁶³Шундан кейин олий руҳоний ўз кийимларини йиртиб деди: — Бизларга бошқа гувоҳларнинг нима кераги бор?!

⁶⁴Унинг куфр кетганини ўзларингиз эшитдингизлар. Сизларнинг қарорингиз қандай?

⁶⁴Ҳаммалари Уни ўлимга лойиқ деб топишди.

⁶⁵Баъзилар Унга тупуришди. Унинг юз–кўзини боғлаб, муштлашди: “Пайғамбар, қани топ–чи, Сени ким урди экан?” деб айтишди. Соқчилар ҳам Уни олиб кетиб, урдилар.

⁶⁶Бутрус пастдаги ҳовлида экан, олий руҳонийнинг бир чўриси келиб қолди.

⁶⁷Исиниб турган Бутрусни кўриб, унга тикилиб қаради–да:

⁶⁷— Сиз ҳам ўша Носиралик Исо билан бирга эдингиз–ку! — деди.

⁶⁸Лекин Бутрус инкор этиб:

⁶⁸— Нима деяпсан ўзи, тушунмаяпман, — деди–ю, бошқа ёққа, ташқи ҳовлига чиқиб кетди. Шу пайт хўроз қичқирди.

⁶⁹Чўри уни яна учратиб, у ерда турганларга: — Бу одам ўшалардан бири, — деб яна айтди.

⁷⁰Бутрус яна инкор этди. Бир оздан кейин у ерда турганлар яна Бутрусга гапира бошлашди: — Сен Жалилаликсан–ку! Ўшалардан бири эканлигинг аниқ.

⁷¹— Худо урсин! Сизлар айтаётган бу Одамни мен танимайман! — деб қасам ичди Бутрус.

⁷²Нақ шу пайт хўроз иккинчи марта қичқирди. Исонинг: “Хўроз икки марта қичқирмасдан олдин, сен Мендан уч марта тонасан”, — деган сўзи Бутруснинг эсига тушиб кетди. У чидолмай йиғлаб юборди.