Чиқиш 15:1-27 UZV2013 - Bible AI

¹Шундан кейин Мусо ва Исроил халқи Эгамизга қуйидаги қўшиқни куйлади:
“Эгамизни мадҳ этиб куйлайман. У буюк ғалаба келтирди. Отларни, аравакашларни денгизга улоқтирди.

²Эгамиз менинг куч–қудратимдир [1]. У менинг қутқарувчимдир. У менинг Худойимдир, мен Уни олқишлайман, Отамнинг Худосидир, мен Уни улуғлайман.

³Ҳа, У жангчидир, У Эгамиздир [2].

⁴Фиръавннинг лашкарини, жанг араваларини Эгамиз денгизга улоқтирди. Унинг сара лашкарбошиларини Қизил денгизга [3] чўктирди.

⁵Денгиз қаъри уларни кўмди. Улар тош сингари, тубсизликка тушиб кетдилар.

⁶Эй, Эгамиз, Сенинг ўнг қўлинг қудрати билан қўрқинчлидир. Эй, Эгамиз, Сенинг ўнг қўлинг душманни роса эзди.

⁷Сен буюк ғалабанг билан душманларингни йиқитдинг. Сен уларга ғазабингни сочган эдинг, Ғазабинг уларни хас–чўп сингари ёндириб ташлади.

⁸Қаҳрли нафасингдан сув бир жойга йиғилиб, Девор каби тик туриб қолди, Денгизнинг қаъри қаттиқ ер бўлиб қолди.

⁹Шунда душман гердайиб айтди: “Орқаларидан тушаман, қувиб етаман. Ўлжани баҳам кўраман. Булардан кўнглим қониқади. Қиличимни яланғочлаб, уларни яна қул қиламан.”

¹⁰Қаҳрли нафасингдан денгиз уларни кўмиб юборди. Улар баҳайбат сувда қўрғошиндай ғарқ бўлдилар.

¹¹Худолар орасида Сенга ўхшагани борми, эй, Эгамиз?! Ким Сенга ўхшар?! Муқаддаслигинг билан улуғворсан Сен, Қўрқинчли ишларинг билан ҳамду санога илҳомлантирурсен, Сен ажойиботлар кўрсатурсен.

¹²Сен ўнг қўлингни узатган эдинг, Ғанимларни ер ютди.

¹³Ўзинг қутқарган ўша халқни Сен содиқ севгинг билан олиб борасан. Муқаддас маконингга [4] қудратинг билан уларни етаклаб борасан.

¹⁴Халқлар эшитиб буни, титрашади: Филист халқи ваҳимага тушиб қолади.

¹⁵Эдом уруғбошилари қўрқувга тушади–ку, Мўаб бекларини титроқ босади–ку! Канъондаги халқлар умидсизликка тушади–ку!

¹⁶Уларни қўрқув ва даҳшат қамраб олар. Эй, Эгамиз, Сенинг халқинг ўтиб кетгунча, Ўзинг эга бўлган бу халқ ўтиб кетгунча, Улар билагинг кучи олдида тошдай қотиб қолади.

¹⁷Халқингни Ўз тоғингга олиб келасан, Уларни жойлаштирасан уйинг учун танлаган ерга, эй, Эгамиз! Қўлларинг ўрнатган муқаддас масканингга [5] Олиб кириб жойлаштирасан, эй, Раббий!

¹⁸Эгамиз абадулабад шоҳ бўлиб ҳукмронлик қилади.”

¹⁹Фиръавннинг отлари, аравакашлари ва жанг аравалари денгиз ўртасига тушди. Шунда Эгамиз уларнинг устига денгиз сувларини қайтариб олиб келди. Исроил халқи эса денгиз ўртасидаги қуруқ ердан ўтиб кетди. Шу боис Мусо ва халқ қўшиқ куйлади.

²⁰Ҳоруннинг синглиси пайғамбар Марям чилдирмани қўлига олди. Ҳамма аёллар унга эргашиб, чилдирмаларини қўлларига олиб, ўйнадилар.

²¹Марям қуйидаги нақоратни куйлаб, уларга бошчилик қилди:
Отларни, аравакашларни денгизга улоқтирди.”

²¹“Эгамизни мадҳ этиб куйланг. У буюк ғалаба келтирди.

²²Мусо Исроил халқини Қизил денгиздан бошлаб чиққандан кейин, улар Сур саҳросига бордилар. Улар саҳрода уч кун юрсалар ҳам, сув топа олмадилар.

²³Ундан кейин Марога бордилар. Аммо Маронинг суви тахир бўлгани учун ичолмадилар. Шунинг учун ҳам у ерга Маро [6], деб ном берилган эди.

²⁴Халқ эса: “Энди нима ичамиз?” деб Мусога минғирлаб нолиди.

²⁵Мусо эса Эгамизга илтижо қилган эди, Эгамиз Мусога бир чўпни кўрсатди. Мусо чўпни олиб сувга ташлаган эди, сув ичишга яроқли бўлиб қолди. Шундай қилиб, ўша ерда Эгамиз Исроил халқини синади. Эгамиз уларга яшаш қонун–қоидасини берди.

²⁶У Исроил халқига шундай деди: “Агар Мен, Эгангиз Худога, ҳушёр бўлиб қулоқ солсангиз, Менинг олдимда тўғри ишлар қилсангиз, амрларимга итоат этсангиз, ҳамма қонунларимга риоя қилсангиз, ўшанда Мен Мисрликларни дучор қилган хасталикларнинг бирортасига ҳам сизларни дучор қилмайман. Сизларга шифо берадиган Эгангиз Менман.”

²⁷Шундан сўнг Исроил халқи Илимга келди. У ерда ўн иккита булоқ, етмишта пальма дарахти бор эди. Улар булоқ бўйида қароргоҳ қурдилар.